God have mercy on my funk

God have mercy on my funk lijkt een beetje een Fremdkörper binnen de programmering; niet echt theater, eerder een popconcert, waarin Nik van den Berg met zijn sterke band zijn eigen funkcreaties ten gehore brengt. Maar na drie verkleedpartijen begint het te dagen: dit is tòch theater. Van den Berg, een kruising tussen Kurt Cobain en David Bowie, spéélt de excentrieke, exhibitionistische rockzanger; in een strakke leren legging met een zwarte doorkijkblouse, een maffe regenboogkleurige maillot of in jazzy retropak. Zijn torenhoge travestietenhakken wisselt hij af met cowboylaarzen en blote voeten. Hij kruipt op schoot bij zijn publiek, doet klapspelletjes met de zaal, rent en springt over zijn podium. Het showbeest zweept op; schreeuwt, gilt of fluistert, kreunt, fleemt en verleidt. God have mercy on my funk is zo een aanstekelijke voorstelling die het midden houdt tussen ode en pastiche. Maar met echt goede muziek.

24, 25/7, Utrecht, daarna Amsterdam.