Column

Door het tv-hoepeltje

Woody Allen: A Documentary in Imagine (BBC1)

Toen een jaar geleden het portret Woody Allen: A Documentary van regisseur Robert B. Weide in de Nederlandse bioscoop verscheen, betreurde menig criticus dat het om een verkorte versie van 113 minuten ging. Voor de complete editie van drie uur en een kwartier, met heel veel archiefmateriaal, moest de liefhebber de dvd kopen.

Of deze week naar BBC 1 kijken. Heeft de Nederlandse publieke omroep de onhebbelijke gewoonte om documentaires drastisch in te korten, de rubriek Imagine vertoonde gisteren de eerste twee uur (tot en met de controversiële Fellini-hommage Stardust Memories, 1980) en vandaag de laatste anderhalf uur. Chronologisch worden alle films behandeld in een ongeëvenaarde carrière die gedurende 45 jaar één regie per jaar opleverde – een aantal meesterwerken, veel goeds en een enkele misser, vooral de laatste jaren. De inmiddels 77-jarige hoofdpersoon laat ons de draagbare Olympia typemachine zien waar hij alles op schreef: de scenario’s, de grappen voor anderen, de stukken voor The New Yorker. Ook becommentarieert hij leven en werk, net als collega’s, medewerkers, naasten en critici. Twee sleutelgetuigen werpen licht op de periode voordat hij als 33-jarige debuteerde met de bankroverskomedie Take the Money and Run: zijn agent en eerste producent Jack Rollins en zijn acht jaar jongere zus en huidige producent Letty Aronson. Toen Allen nog vijftig grappen per dag aan andere komieken leverde, dwong Rollins hem om zelf als stand-up komiek op te treden. Soms verliet de verlegen jongeman brakend van de zenuwen het podium. Ook moest hij van Rollins in de jaren zestig zo veel mogelijk zijn gezicht op televisie vertonen, om zo brede bekendheid te verwerven met het oog op later. De documentaire vertoont ongelooflijke voorbeelden van de hoepeltjes waar televisie de jonge Woody doorheen liet springen: zingend in rokkostuum met hoge hoed of in duet met een hond. Letty licht een tip van de sluier op over de jeugd in Brooklyn die zo veel uren psychoanalyse behoefde. „Onze ouders waren lieve mensen, die wilden dat hun zoon apotheker zou worden. Hij was het verkeerde kind voor die ouders.” Vooral moeder Nettie Cherry Konigsberg (in de documentaire te zien op een video van haar zoon uit 1986) zat hem steeds op zijn nek. Woody: „Het ergste van mijn jeugd was dat ik zo jong was. Nu had ik er vast beter tegen gekund.” Tot overmaat van ramp werd zijn vader 100 en zijn moeder 96 jaar oud.