Column

Topless jihadisten

Nieuwsuur op bezoek bij actiegroep Femen

Timing is alles, zij het soms per ongeluk. Op de warmste zomeravond van het jaar trok ik net weer eens een laagje uit, toen ik voor de camera’s van Nieuwsuur (NOS/NTR) een aantal boze vrouwen zag strippen. Terwijl je op West-Europese stranden nog maar heel weinig dames zonder topje zult aantreffen, kondigde de oorspronkelijk Oekraïense actiegroep Femen in Parijs een ‘topless jihad’ aan tegen alles en iedereen dat de vrouw het recht op haar eigen lichaam wil ontzeggen.

Heel goed getimed van NOS-correspondent Ron Linker om die reportage te maken daags voordat er een brand uitbrak in het hoofdkwartier van de militanten, die lieten zien hoe ze trainen om zich te wapenen tegen hardhandige ordebewaarders.

Net van de week kon je op Twitter vrouwelijke Nederlandse columnisten zien verzuchten dat ze best mee wilden demonstreren als je er zulke mooie borsten voor terug kreeg. Ze bedoelden dat de dames ook op dat criterium geselecteerd moesten zijn geweest, maar de reportage van het alerte Nieuwsuur toonde aan dat dit criterium althans bij de nieuwste lichting geen grote rol meer kan hebben gespeeld.

Woordvoerster Inna Sjevsjenko heeft model gestaan voor een postzegel van Marianne, symbool van Vrijheid en Rede tijdens de Franse Revolutie, en dat had de woede gewekt van rechts Frankrijk. Dat had geen problemen toen Brigitte Bardot, nu aanhanger van het Front National, in 1970 model stond voor Mariannes buste. En Sjevsjenko kan terecht claimen dat zij de nieuwe revolutie vertegenwoordigt, vooral in de moslimwereld.

De allerbeste timing was weer toeval. Vlak voor de reportage zond Nieuwsuur een kort item uit over de Noorse zakenvrouw Marte Deborah Dalelv, die in Dubai een Soedanese collega had aangeklaagd voor verkrachting. Vervolgens was ze zelf gearresteerd en vier maanden vastgezet op verdenking van buitenechtelijke seks en alcoholgebruik. Ze had net onder diplomatieke druk haar paspoort terug en gratie gekregen, net als de collega.

Dan ga je toch echt iets voelen voor die nieuwe feministische golf uit Oost-Europa, hoe potsierlijk misschien ook. Na afloop praatte Joost Karhof over de effectiviteit ervan met de Pakistaans-Nederlandse journaliste Naeeda Aurangzeb, Die begreep de noodzaak van een shockeffect, maar het kon futiel worden en Ayaan Hirsi Ali had haar doel ook niet bereikt. Enerzijds, anderzijds, dus. Ik zou er graag Monique Samuel over horen, die in De Groene de seksuele revolutie in Egypte van binnenuit beschreef.