Lampen rijmt op tampon

Lezen //

AchieversDennis StormAchieversLebowski, 190 blz. € 12,50

Slim, de inleiding van Achievers; Jonge schrijvers der Nederlandse literatuur. Het begint namelijk met een verhaal van een knullige en ook mislukte inbraak in een voetbalkantine: ‘het geluid van het kletterende glas is zo snel als het kwam weer verdwenen en overstemde het alarm helaas maar een seconde of twee.’

En zo spat de jeugddroom van de verteller uiteen. Hij had nog een droom: schrijver worden. Maar dat, zo vreesde de kleine Dennis Storm, is nóg moeilijker en nóg stoerder dan inbreken.

Gelukkig zijn er meer ‘jonge honden met liefde voor het geschreven woord’, een gezelschap bij wie Dennis Storm zich thuisvoelt. De achievers dus, de naam die Top Notch en Lebowski geven aan hun openbare zoektocht naar nieuwe ontdekkingen. Slimme inleiding – niet alleen wordt deze bundel zo zeer ‘stoer’ neergezet, maar ook wordt het meteen moeilijk om de verhalen te bekritiseren, voordat je het weet ben je een verzuurde oom agent, druk bezig ook de vólgende jeugddroom van Dennis Storm aan flarden te schieten. Dat risico neem ik toch maar.

Want zo hip en vlot zijn die verhalen lang niet allemaal. James Worthy moet het weer hebben van vondsten als ‘clitorisroze varkentjes’ en alliteraties als ‘zonnen en zoenen met zeezout in onze haren’. Arie Boomsma, tja, het verrassingseffect van een getatoeëerde christen die over seks durft te schrijven is er wel een beetje af, en het wordt tijd dat hij iets meer échte zelfkritiek betracht. En dat is nog niet hetzelfde als zelfrelativering. Dan Tim Hofman, die schrijft moppen op als gedichten, en dat je dan een Dijkshoorn grap maakt (‘Het schijnt / dat lampen / rijmt op / tampon’) betekent nog niet dat je de formule net zo goed beheerst.

Maar er staan ook goeie verhalen in deze bundel. Arjen Lubach gebruikt geen woord te veel in een verhaal over een vermiste hond. Özcan Akyol schrijft rauw, hoekig, slordig, en dat is precies goed voor het verhaal over een jongeman die erop los neukt. Elfie Tromp maakt zich er wat makkelijk vanaf maar is nog steeds veelbelovend, net als na haar roman Goeroe.

Kortom: dit is precies zo’n bundel als Inpakken en wegwezen of hoe heten al die rituele zomerverzamelaars. Leuke, een aantal minder leuke verhalen, een enkele verrassing en aandacht voor jonge schrijvers. Want dat doen de meeste van die andere bundels óók.