Schepper van Tearoom Tango, Frater Venantius

Wim Sonneveld en Frans Halsema hadden succes met nummers en conferences van Michel van der Plas.

Michel van der Plas was journalist, columnist, dichter en biograaf. Maar hij was ook de tekstdichter van een handvol klassieke nummers uit de Nederlandse klein kunstgeschiedenis: Tearoom Tango voor Wim Sonneveld en Zondagmiddag Buitenveldert voor Frans Halsema. Ook schreef hij Sonnevelds grootste succestypetjes: Frater Venantius (Zeg maar ja tegen het leven) en de Stalmeester, die tot taak had de op Koninginnedag aan Hare Majesteit aangeboden kruidenkoeken en krentenmikken „ongemerkt in de rododendrons (te) sodemieteren”.

Michel van der Plas stierf zondag. Hij was 85 jaar.

Ben Brinkel, zoals hij in werkelijkheid heette, studeerde kort na de oorlog aan een kleinseminarie omdat hij – net als zijn idool Guido Gezelle – priester en dichter wilde worden. Hij publiceerde zijn eerste verfijnde poëzie onder de naam Michel van der Plas, omdat zo’n student niet geacht werd zijn gevoelens naar buiten te brengen. Hij was echter te speels en te spotlustig om de priesteropleiding af te maken. Hij vond emplooi als redacteur bij Elsevier’s Weekblad waar hij 45 jaar bleef werken. Eind jaren vijftig ontdekte Sonneveld zijn talent voor het schrijven van elegante, vormvast verwoorde lyriek, actuele satire en treffende taalparodieën. In de jaren zeventig was hij voorts de belangrijkste tekstleverancier voor het satirische KRO-radioprogramma Cursief, waar hij Frans Halsema leerde kennen. Samen schreven ze een groot aantal Nederlandstalige chansons. „Een heerlijk tijdverdrijf” noemde Van der Plas die cabaretteksten, en bovendien een welkome vlucht uit „een heel voorspelbaar, afgebakend leven”.

Daarnaast was Van der Plas samensteller van veel bloemlezingen, waaronder de bestseller Het rijke roomse leven, ghostwriter voor katholieke voormannen als minister Luns en bisschop Alfrink en roman- en toneelvertaler. Na zijn pensionering begon hij een nieuwe carrière als biograaf. Zo publiceerde hij boeken over Godfried Bomans, Guido Gezelle en Anton van Duinkerken. „Ik heb al die verschillende genres met even veel plezier beoefend”, zei hij.