Orkest remt toptrompettist Christian Scott

Nachtconcert: Christian Scott met JOC. Gehoord: 20/7, Concertgebouw Amsterdam.

Sarah Vaughan en Duke Ellington kwamen in 1958. Miles Davis gaf er viermaal een; in 1956, twee in ’60 en in ’64. De nachtconcerten in het Concertgebouw hebben een mythische status. Na shows in bijvoorbeeld het Kurhaus spoedden jazzmusici zich tussen 1952 en 1967 naar het Concertgebouw voor ‘jazz rond middernacht’ – met publiek op het podium.

Die traditie werd zaterdagnacht herhaald (ook eens in 2007 met trompettist Roy Hargrove).

De felste en scherpste jazztrompettist van dit moment, de jonge Christian Scott uit New Orleans, was gast bij het Jazzorchestra of the Concertgebouw (JOC) in een programma rond Miles Davis. Helaas bereikte dit wat korte nachtconcert niet diezelfde intensiteit: een ongunstige verhouding tussen topsolist en bigband, én trompetpech.

Het JOC trapte af met drie Miles Davis gerelateerde nummers, When Lights Are Low, Blue in Green en het tamelijk opwindende Move, door arrangeur/orkestleider Henk Meutgeert verdienstelijk uitvergroot. Tegen half één ’s nachts kwam Christian Scott met vier trompetten. Maar hij had bepaald geen vliegende start: toen hij zijn favoriet aan de lippen plaatste voor bopklassieker So What kwam er tot zijn frustratie niets uit. Zijn trompet was gevallen; het hightech ventielensysteem op zijn zelf ontworpen instrument kapot. Toen de standaard met andere trompetten ook omviel, was wanhoop zichtbaar.

Scott herpakte zich en ging, wat zoekend, op weg in de oude bopstukken If I Were a Bell en Boplicity. Zijn solo’s waren aards en dwingend, vooral in de warme Davis/Evans-klassieker Blues for Pablo. Onder de vleugels van het JOC kon hij echter weinig gloriëren. Gesmoord werd Scott door goede bedoelingen, maar vooral wrong de beperkte bewegingsruimte zich tussen vrij middelmatige bigbandsolo’s – op vurig pianospel na.

In de toegift was Scott wat losser. Hij heeft meer affiniteit met de latere Miles Davis: in Time after Time en het door hem zelf geïnitieerde Footprints met enkel de ritmesectie liet hij de lucht even goed trillen.