Obama’s speech: Dit had ik kunnen zijn, 35 jaar geleden

Toen Trayvon Martin net was doodgeschoten, heb ik gezegd dat hij mijn zoon had kunnen zijn. Of anders gesteld: dit had ik kunnen zijn, 35 jaar geleden. [...]

Er zijn maar weinig Afro-Amerikanen in dit land die nooit zijn gevolgd terwijl ze winkelden in een warenhuis. Dat geldt ook voor mij. Er zijn maar weinig Afro-Amerikanen die nog nooit de deurvergrendeling van een auto hebben horen klikken terwijl ze over straat liepen. Dat gebeurt mij ook – althans voor ik senator was. Er zijn maar weinig Afro-Amerikanen die nooit in een lift hebben gestaan zonder dat een vrouw nerveus haar tasje vastklampte, terwijl ze haar adem inhield tot de liftdeuren weer opengingen. Dit gebeurt vaak. [...]

Dit wil niet zeggen dat de Afro-Amerikaanse gemeenschap naïef is over het feit dat jonge Afro-Amerikanen zijn oververtegenwoordigd in het strafrechtsysteem; ze zijn disproportioneel vaker dader én slachtoffer van geweld. Niet om deze feiten te vergoelijken, maar zwarte mensen bekijken deze feiten in een historische context. [...]

Ik denk dat de Afro-Amerikaanse gemeenschap ook niet naïef is over het feit dat iemand als Trayvon Martin statistisch gezien meer kans heeft doodgeschoten te worden door een andere zwarte jongere dan door iemand anders. Dus mensen begrijpen dat er uitdagingen zijn voor Afro-Amerikaanse jongens. Maar ze raken gefrustreerd, denk ik, als zij het gevoel krijgen dat het niet in een context mag worden geplaatst of dat die context wordt ontkend. [...]

De vraag is nu, voor mij althans, en ik denk ook voor veel andere mensen: wat doen we hiermee? Hoe leren we hiervan en hoe gaan we met dit onderwerp een positieve kant op? [...]

Er wordt in het hele land veel goeds gedaan op dit vlak. En als wij de mogelijkheid hebben om zakenmensen, lokale politici, geestelijken, beroemdheden en sporters bij elkaar te brengen om uit te zoeken hoe we jonge Afro-Amerikanen beter het gevoel kunnen geven dat ze volwaardig onderdeel zijn van deze gemeenschap en dat er voor hen ook wegen naar succes openliggen. Dat zou een mooie uitkomst zijn van wat overduidelijk een tragische gebeurtenis was . We nemen de tijd om hiermee aan de slag te gaan en hier over na te denken. [...]

Als laatste is het voor ons allen van belang om aan zelfreflectie te doen. [...] Probeer ik zoveel als mogelijk mijn eigen vooroordelen opzij te zetten? Beoordeel ik mensen zoveel mogelijk op hun persoonlijkheid en niet op hun huidskleur? Dat zou in mijn ogen een passende oefening zijn in het licht van deze tragedie.