Mickelson verbindt zich met het publiek en levert spektakel

In de uitdaging wordt hij zichzelf. Wie Mickelson ziet spelen, ziet dat hij mét anderen speelt – niet tegen. Phil the Thrill won gisteren het Britse Open.

Phil Mickelson met de Claret Jug na zijn overwinning op Muirfield in het 142ste Britse Open. Foto AFP

Waar de sympathie en bewondering voor Tiger Woods valt of staat bij diens prestaties op de golfbaan, kan Phil Mickelson steevast rekenen op applaus – van wie dan ook. Tiger lijkt vaak op een niet na te bootsen robot, die de ene keer functioneert als een geoliede machine en de andere keer hapert omdat in zijn zenuwcentrum schroefjes los zitten. Phil is de mens die zichtbaar op gevoel speelt en zich spontaan verbindt met de toeschouwers. Een en al schaamteloze emotie.

Gisteravond verhieven de duizenden toeschouwers op Muirfield, de baan ten oosten van Edinburgh, zich van hun stoeltje om de Amerikaanse winnaar van het Britse Open toe te juichen. Liever zagen ze een Engelsman (Lee Westwood) met de trofee – de Claret Jug. Maar Westwood was als leider op de slotdag niet bestand tegen de druk en werd gedeeld derde. Even goed werd ook de goedaardige Westwood onthaald op een staande ovatie, gepast zoals Britten dat doen.

Waar Mickelson (43) speelt is hoop op ongekende staaltjes van golftechniek. Spektakel verzekerd. Phil the Thrill is niet alleen al bijna vijftien jaar een van ’s werelds beste golfers, hij geniet van uitdagingen. Vanuit kansloze posities de bal dichtbij of in de hole plaatsen. Soms meer artiest dan topsporter, die speelt met zijn publiek. En altijd die smile, en altijd dat gezin om hem heen. Mickelson, de lobbes, straalt uit dat golfen een sport is om samen van te genieten.

Mickelson won zijn vijfde major. Hij had er meer kunnen winnen, naast driemaal de Masters, een keer het USPGA en nu het Brits Open. Talrijke topklasseringen, maar vaak net niet de winst. Domme pech.

Linkshandigen schijnen met meer gevoel te kunnen spelen, zie onder meer bij voetballers en tennissers. Zo is bij Mickelson te zien hoe zijn finesses worden gevoed door zijn gevoel, hand-oog-coördinatie. Mickelson is in zijn element als op gevoel moet worden gespeeld. Bunkerslagen, chips, spel rondom en op de green, dan zie je hem groeien en stralen. Dat is al te zien in YouTube-filmpjes waar de jeugdige Phil trucjes uithaalt. Lachen om een kunststukje.

Zo sloop Mickelson na een solide opening in de eerste drie dagen dichter bij de leiders Lee Westwood, Tiger Woods, Hunter Mahan, Henrik Stenson en Adam Scott, gevestigde namen die op de verraderlijk harde en onvoorspelbaar winderige baan lieten zien waarom zij tot de besten ter wereld behoren.

Westwood, een paar jaar geleden na de vrije val van Woods even nummer één van de wereld, leek op weg naar de winst. Hij leek de druk niet te voelen die de Britse golfliefhebbers en vooral de media op hem legden. Ging Westwood dan eindelijk na al die hoge klasseringen in majors zijn eerste grote toernooi winnen? Hij liet zich niet gek maken, hij wist wat hem te wachten stond, met vooral Tiger Woods op weg naar zijn vijftiende major in zijn spoor. Zei hij.

Westwood is vaak cool, calm and collected. Hij heeft nooit de grote druk gevoeld die bijvoorbeeld de Noord-Ier Rory McIlroy als grootste Britse talent sinds jaren nu voelt. De 24-jarige McIlroy is de weg kwijt en haalde vrijdag niet eens de cut, de toegang tot het slotweekeinde. Westwood is gewoon Westwood, nooit goed genoeg om een major te winnen.

Wie ruim vier uur in opperste concentratie moet spelen, elke bal moet slaan zonder focus, kan een slecht moment hebben. En wanneer er een slecht moment is in golf, volgen er meer. Totdat de geest weer in harmonie komt met het lichaam en de handen, de heupen, de benen en de voeten weer de gewenste stand innemen, en de club (of stok) doet wat je van hem verlangt. Eén verkeerd geslagen bal, soms door pech of door een onverwachte stuit op het droge gras, kan funeste gevolgen hebben. Zoals vooral op Muirfield.

Zo verging het Westwood. Ineens was hij (weer eens) de greep op zijn spel kwijt, of rolde bal een millimeter voorbij de hole. Woods leek op weg naar zijn vijftiende majoroverwinning, maar vond zichzelf terug in een slechte bui: weer geen birdie, weer de hole op een haar na gemist, weer pech. En dan waren er de Zweed Stenson en de Australiër Scott, winnaar van de Masters dit jaar. Adembenemend golf, adembenemende slagen, adembenemende missers.

In die sfeer voelt Mickelson zich thuis. In de uitdaging wordt hij zichzelf. Wie Mickelson ziet spelen, ziet dat hij mét anderen en niet tegen anderen speelt. Met de toeschouwer, met zijn familie en met zijn caddie Jim Bones McKay. De tranen van Bones nadat hij na afloop door Mickelson was omhelsd, vertelden veel.

En zo was er toch weer Phil Mickelson die de leiding op Muirfield nam. Hoeveel birdies zullen we vandaag eens maken? Hoeveel willen jullie er? En die laatste hole, daar maak ik ook maar een birdie. Vier birdies op de laatste vier holes. Hij zat in een flow, op weg naar nirvana, of zoiets. Wat is ook weer een flow? Alles om je heen vergeten, ‘slechts’ bezig zijn met jezelf, het moment, nu, de stok, de bal en de baan – alles is één.

Het 142ste Britse Open vroeg het uiterste van ’s werelds beste golfers. Dat Mickelson, die vorige week ook het Schotse Open won, als meest vaardige speler uit de strijd kwam, was geen verrassing. Hoe zwaarder de omstandigheden, hoe meer hij tot zijn recht komt. Wanneer Phil Mickelson wint, wint iedereen die vriendschap heeft gesloten met uitdagingen.