Angst voor weer een Hinault of Induraín

Christopher Froome is een schrikaanjagende Tourwinnaar. Mits hij de Tour de France wint. Schrikaanjagend, wegens de suprematie die hij vertoont. Hij liet zich gisteren zelfs niet door de hongerklop verslaan. Toen hij vanochtend in Bourg-d’Oisans op zijn racefiets stapte om aan de negentiende etappe te beginnen, had hij op zijn naaste belager, Alberto Contador, een voorsprong van vijf minuten en elf seconden.

Dat hadden nog twintig seconden meer kunnen zijn, de tijdstraf die Froome kreeg wegens ongeoorloofde voedselaanname gisteren op Alpe d’Huez. Het is een voorsprong die in het hedendaagse wielrennen als riant geldt. Het verschil in het algemeen klassement tussen de nummers twee en vijf bedraagt maar 47 seconden. Zonder Froome was dit een zeer spannende Ronde van Frankrijk geworden, al lijkt hij voor de Nederlandse toptiengegadigden een kleine week te lang te duren.

Het roept voor de liefhebbers van hoogspanning de vrees op dat het tijdperk-Froome is aangebroken. Het onverklaarbare verschijnsel dat jarenlang één renner, een van de 198 deelnemers aan de Tour, met kop en schouders boven de rest van het peloton uitsteekt.

Zoals Jacques Anquetil, de Fransman die in 1957 en van 1961 tot en met 1964 vijfmaal de Tour won. Eenmaal van de fiets afgestapt stond hij ook zijn mannetje. Hij trouwde eerst met de echtgenote van zijn arts, vervolgens met haar dochter en daarna met de vrouw van de zoon uit het eerdere huwelijk van zijn eerste echtgenote. Is dit nog te volgen? Hoe dan ook, Anquetil leefde wellicht gelukkig, maar niet lang: op 53-jarige leeftijd stierf hij aan kanker.

Van 1969 tot en met 1972 en in 1974 won Eddy Merckx vijfmaal de Ronde. Hoewel hij nooit is betrapt op het eten van mensenvlees, werd hij ‘de Kannibaal’ genoemd. Hij verslond overwinningen. In 1978, 1979, 1981, 1982 en 1985 ontpopte Bernard Hinault zich tot vijfvoudig Tourwinnaar. Samen met Merckx bezorgde hij Joop Zoetemelk lange tijd de bijnaam ‘De eeuwige tweede’. Van 1991 tot en met 1995 heerste de zwijgzame Miguel Induraín in de Tour. En zeven jaar lang, van 1999 tot en met 2005, werd de gele trui naar Parijs gebracht door iemand wiens naam hier ongenoemd moet blijven, omdat hij er in de officiële uitslagen slechts uitziet als een witte plek. Dat geeft soms heel veel ruimte voor aantekeningen. Bijvoorbeeld in de uitslagen van 2005, toen witte plek 20 van de 21 dagen de gele trui droeg.

De prestaties van deze alleenheersers, ook die van witte plek, imponeerden, maar hadden ook een slaapverwekkende uitwerking op wielerliefhebbers. Misschien klopt het gerucht daarom wel dat de Belg Merckx op verzoek van de organisatie in 1973 afzag van een werkbezoek aan Frankrijk in de maand juli.

Is Froome de nieuwe dictator op twee wielen? Deze beschaafde Keniaanse Brit is het beste gegund; laat de ziekte waaraan hij lijdt, bilharzia, hem niet slopen en de parasitaire worm schistosoma die daarvan de oorzaak is, Froome’s vorm niet wegvreten. Evenmin is hem een andere kwaal of een val in een ravijn toegewenst. Laat hem lang en gelukkig leven met zijn geliefde, desgewenst steeds dezelfde. Moge hij nooit transformeren in een witte plek. Maar hem zijn ook ijzersterke concurrenten gegund. Het liefst mannen die Robert Gesink en/of Bauke Mollema heten, beiden één jaar jonger dan de gevreesde nieuwe kannibaal.