Column

Het voordeel van de twijfel

Ik twijfel. En dat is, inderdaad, nogal ongebruikelijk. Wekelijks pacht ik op deze plek de wijsheid, stel ik vast wie er allemaal fout zitten, en vel dan het oordeel.

Nu twijfel ik. Dat komt door Adri Duivesteijn. U weet wel, de visionair, ooit kok bij het Kurhaus, toen wethouder van Den Haag (hij liet het IJspaleis verrijzen), daarna in Almere, en inmiddels is hij zelfs toegetreden tot het illustere gezelschap van wijze man-/vrouwen, onze senaat.

Mijn twijfel kwam door een filosofische stelling die hij poneerde, in het geharrewar rond het Spuiforum, het Haagse kunstenpaleis. Duivesteijn zei het ’t bondigst op Twitter, en ik citeer: ‘In Parijs waren de mensen tegen Centre Pompidou. Het is niet meer weg te denken en het herstelde de Marais. #spuiforum.’

Ik ben, net als het merendeel van mijn stadsgenoten, faliekant tegen. Maar: ik beweer zelf ook regelmatig dat je niet alles aan het volk moet overlaten. Zou het kabinet luisteren naar elke Jan Modaal die wat miept over z’n pensioentje, z’n zorgtoeslagje, (over, kortom, z’n natje en z’n droogje) dan kun je niet meer regeren. Het volk wil én hogere lonen, én meer vakantie, én minder belasting.

Ook in de kunsten is de meerderheidsstem funest. Zouden we de subsidies bij meerderheid van stemmen verdelen, dan zouden René Froger en Jokertje de pot onderling verdelen.

We hebben elitetroepen nodig, die het schorem genaamd massa tegen zichzelf in bescherming neemt.

We hebben mannen nodig zoals George Pompidou, Adri Duivesteijn en z’n zielsverwant Marnix Norder, de huidige PvdA-wethouder. Die noemde het Spuiforum ook al eens het Haagse Centre Pompidou. En de verpauperde zone tussen de twee stations zou ‘de Rode Loper’ worden een bruisend ‘Quatier Latin’.

Elke ochtend kijk ik uit mijn slaapkamerraam of ik al een Eiffeltoren zie.

Ik twijfel. Want elitebesluiten zijn noodzakelijk, maar waarin vindt de elite z’n legitimering? Niet in het volk. In de geschiedenis dan? Ja, ondemocratische besluiten zijn te rechtvaardigen wanneer de besluitnemers bewezen hebben juist te beslissen. De geschiedenis zal ze gelijk geven.

Pompidou maakte een schitterend stalen geraamte. Duivesteijn realiseerde een adembenemend IJspaleis en in Almere realiseerde hij waanzinnig steriele hoogbouw, die weliswaar leegstaat, maar het stáát er. En dat Quatier Latin van Norder? Loop zelfs maar eens van Centraal Station naar Holland Spoor. Nee, niet heel bruisend, maar we moeten groots denken: naar Parijs’ voorbeeld realiseerde Norder hier zomaar een banlieue.

Ik heb wat twijfel, maar gun zulke wijze mannen daar ook het voordeel van.

Christiaan Weijts is schrijver. Op deze plek schrijft hij elke donderdag over de actualiteit.