Stimulantia en supplementen zijn zo erg niet

Ook atletiek heeft een ernstig dopingprobleem. Dat heeft mede te maken met de lijst van verboden middelen. Daar staan volgens experts middelen op die er niet toe doen.

Het is mooi geweest met al die opwinding na wéér een positieve dopingtest. Weg met de controles. Laat dat over aan de overheid met haar wettelijke bevoegdheden.

Doug Logan heeft als directeur van de Amerikaanse atletiekbond USATF tussen 2008 en 2010 genoeg ellende meegemaakt om vast stellen stellen dat repressie via de bonden niet werkt. De oud-sportbestuurder sprak in de krant USA Today van „een gevecht dat niet is te winnen”.

Logan zou een adequate aanpak willen, maar raakt mismoedig van de beperkte bevoegdheden van bonden. Daar gaan we weer, dacht Logan, toen hij gisteren hoorde dat sprinters Tyson Gay, Asafa Powell en Sherone Simpson op doping zijn betrapt. Heroverweging van de dopingstrijd is volgens Logan dringend gewenst.

Het is niet zo maar een mening. De woorden zijn uitgesproken door iemand die jarenlang aan de kant van de jagers op gedrogeerde sporters stond. Maar Logan is een pragmaticus geworden. Zijn punt is dat de sport met de huidige dopingstrijd naar de gallemiezen gaat. Wielrennen heeft door vele dopingonthullingen al een ernstig besmeurd imago en atletiek gaat dezelfde kant op.

Bekijk de lijst van betrapte, beroemde sprinters sinds Ben Johnson in 1988 als een misdadiger van de Olympische Spelen in Seoul werd verwijderd. De efficiency van controles mag dan zijn toegenomen, het aantal dopingzaken is er niet mee teruggedrongen. De namen van veroordeelden liegen er niet om: olympische, continentale en wereldkampioenen; van Carl Lewis tot Linford Christie, van Dwain Chambers tot Justin Gatlin of van Marion Jones tot Veronica Campbell-Brown. Je vraagt je bij het lezen af wanneer Usain Bolt wordt toegevoegd.

Pijnpunt van Logan zit ’m in de dopinglijst. Daar staan middelen op die er volgens veel deskundigen niet toe doen. Beperk de verboden tot zware middelen als anabole steroïden, groeihormonen en bloeddoping, zegt Ato Boldon uit Trinidad en Tobago, de wereldkampioen op de 200 meter van 1997 (Athene), in USA Today. Stimulantia en supplementen? Weg van de lijst, zegt Boldon. „Vrijwel iedereen gebruikt dergelijke middelen. Het is de vraag: wie komt ermee weg en wie niet?”

Boldon is zo reëel om te stellen dat de atleten ook blaam treft. Zij moeten de sportcultuur veranderen, meent hij. Niet meegaan in de strijd tegen tegen steroïden, hormonen en bloeddoping door lichte middelen als stimulantia te gebruiken. Niet denken: op die manier kan ik nog enig tegenwicht bieden. Wie dan wordt betrapt, is voor het grote publiek simpelweg een dopingzondaar. Is het maskeringsmiddel diuretica, waarop Campbell-Brown betrapt is, daadwerkelijk zo’n ernstig vergrijp? Of oxilofrine van Powell en Simpson? Het is op z’n minst twijfelachtig.

Voor de Italiaanse politie was het gisteren reden de hotelkamers in Lignano Sabbiadoro, waar Powell en Simpson verbleven ter voorbereiding op de WK, te doorzoeken en medicijnen voor nader onderzoek mee te nemen. Ook Powells nieuwe Canadese conditietrainer Christopher Xuereb kreeg politiebezoek.

Wat te denken van cannabis, een middel waarvan alle deskundigen stellig beweren dat het verbieden ervan onzin is. Een sporter gaat van een blowtje alleen maar slechter presteren. Cocaïne, ook zoiets. Het middel is verboden in competitieverband. Maar in zijn of haar vrije tijd kan een sporter snuiven wat ie wil. Maar o wee als hij bij een vliegende controle op testosteron wordt betrapt. Dan zit de sporter fout. Inconsequent? Wie het weet, mag het zeggen.

Maar de dopinglijst is ook een ethische lijst. De samenstellers willen dat sporters een voorbeeldfunctie vervullen. En daarbij past niet cannabis. Wat is er dan makkelijker dan het middel verbieden? Wie wordt betrapt op cannabis heeft voor het grote publiek doping gebruikt. Onderscheid kent men niet, mede door onbekendheid met de materie.

De internationale atletiekfederatie IAAF zit er maar mee. Die heeft een snel groeiend imagoprobleem en en in het verlengde daarvan een financieel probleem. Ironisch genoeg een bond die binnen de dopingstrijd tot de hardliners wordt gerekend.

Tot zover de buitenkant. Achter de façade is er wel degelijk iets aan de hand in de atletiek. Na ‘Johnson 1988’ zijn er velen betrapt op zware middelen. Onlangs in Rusland en Turkije zelfs groepen atleten. Die gevallen spreken minder tot de publieke verbeelding, maar zijn zo ernstig dat de IAAF zich niet kan verschuilen achter de reactie dat de betrapten het bewijs van een goede dopingaanpak zijn. Tijd voor introspectie.