Onbekende dans succes op drukker Julidans 2013

Julidans, gezien 9 t/m 13/7, Amsterdam. www.julidans.nl ****

„De voorstelling is nu ongeveer op twee derde”, zegt Frédérick Gravel op twee derde van de voorstelling. Hij vindt het oneerlijk als híj dat wel weet, maar het publiek niet. Het is een van de gekke, verrassende momenten in Usually Beauty Fails van de hier onbekende Canadese muzikant/choreograaf. Samen met vijf dansers en twee muzikanten brengt hij een mix van popconcert, cabareteske teksten over theater, schoonheid en liefde, doorspekt met grungy dansen die de invloed van landgenoten als Édouard Lock en Dave St-Pierre verraden, maar ook, bijna onvermijdelijk, van Pina Bausch. Met hoeveel fysieke energie ze het ook proberen, de liefdesrelatie gaat de mensen slecht af, is de boodschap. Erotiek staat gelijk aan pornografie, tederheid blijkt ingewikkeld en keihard werken, telkens opnieuw. Rare, dus goede festivalvoorstelling.

Julidans 2013 zit erop. Met ongeveer 12.000 bezoekers trok het meer publiek dan vorig jaar, ondanks het mooie weer én veel onbekende namen. Naast Gravel bijvoorbeeld Gisèle Vienne, met haar arty, pretentieuze en esthetische Showroom Dummies of Alessandro Sciarroni, die het publiek uitdaagt met Folk-s; will you still love me tomorrow?

Het zijn meestal die obscuurdere voorstellingen die, hoewel niet per se beter, meer bevredigen dan de ‘grote namen’. Teleurstellend is bijvoorbeeld iTMOi (In the Mind of Igor), de voorstelling die de internationaal gevierde Akram Khan maakte naar aanleiding van Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky. Khan poogt het ritualistische karakter van Stravinsky's meesterwerk én diens inspiratie te treffen met orgiastische groepsdansen en de uitverkiezing van een jonge maagd. Door de aanwezigheid van te veel personages, raakt Khans statement over religieuze offers in de knel. Het artistieke gesjor met touwen en zeilen van het vermaarde Cullberg Ballet in Jefta van Dinthers Plateau Effect is vooral moeizaam en op den duur ridicuul en slaapverwekkend, terwijl Mathilde Monniers Objets re-trouvés een hooguit aardig kijkje biedt in de gedachtenwereld van de dansende danser („...zes-zeven-acht” , „Ik heb de zwaarste ballen aller tijden”). Vermakelijk, maar al véél vaker gedaan.

Het, volgens velen, topstuk van deze editie komt wél van een 'grote naam'. Tragédie, Olivier Dubois' filosofisch-dansante verhandeling over menselijkheid, bevat dan ook alle kenmerken die theater volgens Aristoteles de moeite waard maken: pathos, phobos, eleos, catharsis. Dáár komen we voor. Volgend jaar weer.