Chanel: haute couture voor de nieuwe wereld

Een vroeg twintigste eeuws theater, waar  een bombardement overheen was gegaan. Gesprongen ruiten, gebarsten muren, tussen de ouderwetse  houten stoelen grote brokken steen.  

De shows van Chanel staan bekend om de spectaculaire decors, maar het decor dat in het Grand Palais was opgetrokken voor de presentatie van de haute couturecollectie voor najaar 2013 sloeg alles. 

Toen de verbrande gordijnen op het podium opengingen, werd een afbeelding van de futuristische skyline van Singapore zichtbaar.Het oosten, een steeds grotere afnemer van Westerse designermode, dus de toekomst van de westerse modehuizen. En ook een groeimarkt voor haute couture, de meest exclusieve vorm van mode. 

Een silhouet domineerde de energieke show, waar opvallend veel Aziatische modellen in meeliepen: jasjes en jurken met een korte, vrij rechte rok, gedragen met een brede  heupceintuur en suède lieslaarzen met een korte blokhak en vaak een vierkant hoofddeksel of kapsel. Jong, en een tikje futuristisch. Ook de langere jurken werden nooit romantisch; ontwerper Karl Lagerfeld had de blik duidelijk naar voren gericht; het theater, dat je zou kunnen zien als een metafoor voor het oude Europa, was tenslotte niet voor niets vernietigd.

Net zo modern en vernieuwend was het materiaalgebruik. Naast de klassieke, luxe tweed waren waren er tal van geborduurde stoffen, die vaak weer op een glanzende tweed leken, op pixels of met glimmende  tegels bezette gevel van een modern kantoorgebouw. Wat op het eerste gezicht een blokjesdessin leek, was een verzameling gevouwen stukjes zijde.  Sommige stoffen leken zellfs een hologrameffect te hebben. 

Jean-Paul Gaultier zat met zijn hoofd in het verleden; 1980, om precies te zijn, toen David Bowie met een clownshoedje op Ashes to ashes zong, de schouders breed waren en de tailles ingesnoerd. Naast dat silhouet en die hoedjes waren panterprints een terugkerend thema in zijn aanstekelijke coutureshow; gedrukt op bont en op panty’s, maar ook in het haar. Topstukken waren een geheel van veren gemaakte ‘panter’-jas en een gewatteerde jasje dat  van gouden tubes leek te zijn gemaakt. 

Iris van Herpen, de Nederlandse ontwerper die extreme vormen combineert met bijzondere materiaalexperimenten, liet in haar vijfde Parijse coutureshow, die de wildernis als uitgansgpunt had, slechts elf outfits zien,  maar elk daarvan was een verhaal apart. Op jurken van huidkleurige latex zaten een driedimensionale prints van botten en fossielen, een creatie van zacht kunststof ‘bont’ met piepkleine drakenkopjes leek zo weggelopen uit Game of Thrones, in een groen, satijnen, groene kimonojas was een driedimensionaal dessin van blaadjes uitgesneden. De 3D-geprinte schoenen waren als kluwens boomwortels, waar de voeten van de modellen in verstrikt waren geraakt. 

Grote afwezige in Parijs was Jan Taminiau, juist nu hij dankzij de twee bejubelde creaties die hij maakte de troonswisseling zo in de belangstelling staat. Maar door die bewerkelijke jurken, en de extra toeloop van klanten die die opleverden, had hij geen tijd een heel nieuwe collectie te maken, zo liet hij weten. Wel, voor het eerst, aanwezig tijdens de haute-coutureweek was die andere favoriet van de nieuwe koningin: Edouard Vermeulen. De Belg vierde zijn dertigjarige jubileum met een coutureshow in de residentie van de Belgische ambassadeur. De smaakvolle, van rijke, effen stoffen gemaakte new-lookrokken, wijd uitlopende tops met bolle mouwen en mouwloze tops die aan de achterkant uitliepen in een cape, leken te zijn gemaakt met zijn Nederlandse klant in gedachten.

Eerste foto: Olivier Saillant. Catwalkbeeld: Peter Stigter. Eerder, in verkorte vorm, gepubliceerd in NRC Handelsblad.

Chanel

Chanel

 Jean Paul Gaultier

Jean Paul Gaultier

Iris van Herpen 

Iris van Herpen