Alsof je fietsen van Merckx en Gárate kunt vergelijken

De koning van de Mont VentouxCanvas, 22.25 - 23.35 uur

Je hebt Alpe d’Huez. Je hebt de Col de la Madeleine. Je hebt de Col de Pailhères. Maar je hebt maar één berg in de Tour. De Mont Ventoux, gisteren het eindpunt na 242 kilometer. Wie een rit wint in de Tour is een held. Wie een rit wint met aankomst op de Mont Ventoux is onsterfelijk. Sedert 1970 bereikten zeven renners deze status. Eddy Merckx (1970), Bernard Thévenet (1972), Jean-François Bernard (1987), Marco Pantani (2000), Richard Virenque (2002), Juan Manuel Gárate (2009) en Christopher Froome natuurlijk, gisteren.

Wie van hen was eigenlijk de beste, vroeg filmmaker Fons Feyaerts zich af. Dus organiseerde hij een virtuele race tussen de vijf winnaars die de ‘klassieke’ beklimming volbrachten: Merckx, Bernard, Pantani, Virenque en Gárate. Een leuk idee dat beter op de tekentafel was blijven liggen. Het slaat nergens op Bernard (voor wie de Mont Ventoux deel uitmaakte van een tijdrit van 36 kilometer) te vergelijken met Virenque (voor wie de berg het einde was van een rit van 221 kilometer), of Merckx met een fiets van meer dan 10 kilo af te zetten tegen Gárate op een carbonfiets van drie kilo lichter. Het meest tenenkrommend is het nepcommentaar van Michel Wuyts en Maarten Ducrot, die doen alsof het om een echte race gaat. Sympathiek is dat de betrokkenen zelf hun prestaties becommentariëren. Alleen, de grootste van hen allen, Eddy Merckx, weigerde zijn medewerking. Terecht.