Prince verrast publiek Ahoy

Net als twee jaar geleden zorgt Prince voor opwinding. Onverwacht stond hij op het podium bij Larry Graham. Waar duikt hij nog meer op?

De Amerikaanse trompettist Terence Blanchard speelde vrijdag met jonge jazzmusici. Foto Andreas Terlaak

DDaar was hij, als verrassing aan het einde van het optreden van funkbassist Larry Graham op North Sea Jazz in Rotterdam: superster Prince, de pop-up pop van de popmuziek. Lang twijfelde het publiek of het hem echt was, die man met die enorme Afro en de discobril die slechts een deuntje mee speelde als betrekkelijk anonieme gitarist op de achtergrond. Maar daar was de karakteristieke grijns. Dus toch.

Het optreden van Graham kon de gimmick goed gebruiken. Het eerdere gastoptreden van Level 42-voorman Mark King bij Graham verzandde in een oorverdovend zwaardduel tussen twee zwaar rollende, percussieve bassen die de rest naar de achtergrond drukten. Graham en King zijn koningen van de slap, de techniek waarbij op de basgitaar met de vingers ook de percussie wordt geslagen. Dat was een drijvende kracht achter hun hits, maar maal twee gaat die brute kracht in de overdrive en blijft ronkende, oorverdovende testosteronfunk over.

Met de plotse verschijning van Prince, kon het speculeren beginnen. Wat zou het volgende optreden zijn waar hij zou opduiken? Bezoekers stonden op hete kolen in de zalen: wat als de grote kleine ster op een ander podium verscheen? En zo was North Sea Jazz, twee jaar nadat Prince er drie veelbesproken nachtconcerten gaf, weer in de ban van de superster.

Toch waren het de juist de nieuwe, opkomende namen die de poproute van North Sea Jazz vrijdagavond kleur gaven. Een live-ontdekking was BadBadNotGood, een trio uit Toronto dat via YouTube naam maakte met jazzy bewerkingen van popacts als hiphopcrew Odd Future, James Blake en Kanye West. Het soepele, watervlugge spel van de jonge muzikanten is virtuoos en dynamisch. Bij de laatste tracks gaat het trio voluit met een geweldige live-versie van kraker Bugg’n van bass-pioniers TNGHT (Hudson Mohawke en Lunice), dat met een jazzy intermezzo en ontploffende drums en bastonen verrassend goed aansluit op het af- en aanzwellende samenspel in de andere nummers van het jazzy trio.

Net als BadBadNotGood is Hiatus Kaiyote een band die geïnspireerd is door jazz en funk, maar ook door vooruitstrevende beatmakers als Flying Lotus en hiphopmaestro J Dilla. De geweldige muzikanten brengen een stoere, funky mengeling van live droog gespeelde breakbeats, soulharmonieën en – vooral – de krachtige, soms aan scat rakende zang van de ontspannen en bijzondere zangeres Nai Palm, die bij vlagen aan Erykah Badu doet denken qua kracht, stemgeluid en eigenzinnigheid. Nai Palm grijpt theatraal de aandacht en kan met haar stem ongelooflijk uithalen.

Laura Mvula, de 27-jarige Britse soulzangeres die dit voorjaar debuteerde met haar goed ontvangen album Sing To The Moon, maakt met haar mix van gospel en soul met name indruk wanneer haar stem haast a capella klinkt.

Haar door strijkers en harp begeleidde liedjes zijn stemmig, maar dramatisch vertolkte songs als Father Father hebben nog niet de power om in een kale uitvoering een volledige zaal te grijpen. De pit moet komen van een energieke uitvoering van single Green Garden, waarin haar stem knauwt op een wijze die op andere momenten te veel ontbeert om haar soul kracht mee te geven.

Een andere jonge Britse soulzangeres, Lianne La Havas, opent haar optreden met No Room For Doubt en slaagt er direct in met alleen haar stem en gitaar de zaal stil te krijgen. Aan het begin van het concert is de zaal nog maar een kwart gevuld, maar dan begint het te gonzen. Zou Prince…

Het blijkt een loos gerucht, zoals wel vaker op deze avond. Het leverde de talentvolle zangeres bij haar afsluiter Is Your Love Big Enough? in elk geval het publiek op dat ze verdiende.