Samen in één broek spanningen in het Midden-Oosten ontleden

Parade. Theaterfestival. Gezien: 9/7, Westbroekpark, Den Haag. T/m 14/7. Daarna in Utrecht en Amsterdam, t/m 25/8. Inl: deparade.nl ****

George is een Syrische Arabier, Eran een Israëlische Jood. Drie jaar geleden kwamen de acteurs bij toeval in dezelfde theatervoorstelling terecht. Terwijl hun families met elkaar oorlog voerden, werden zij een onafscheidelijk duo.

Deze dagen lopen ze zelfs in een driebenige broek zij aan zij over Theaterfestival De Parade, dat zijn tenten inmiddels in het Haagse Westbroekpark heeft opgeslagen.

In een met witte ballonnen versierde tent spelen Rast-acteurs George Elias Tobal en Eran Ben-Michaël George en Eran Lossen Wereldvrede op. Want als zij in één broek kunnen samenleven in het klein, dan moeten hun vaderlanden dat ook in het groot kunnen.

In snel opeenvolgende scènes vertelt het duo cabaretesk en charmant over het ontstaan van hun innige vriendschap, dansen ze uitgelaten op de muziek van het live spelende klezmerduo Zol Zayn en ontleden ze met veel wederzijds begrip en zelfspot de spanningen in het Midden-Oosten.

Je voelt al van ver aankomen dat dat niet goed kan blijven gaan en dat doet het ook niet. Als aangrijpende en traumatische familieverhalen volgen, komt ook deze hechte vriendschap onder spanning te staan. Voordat de wereldvrede kan zegevieren, is er nog een harde confrontatie nodig die afrekent met elkaars diepgewortelde vooroordelen. De persoonlijke getuigenissen die daarbij op tafel komen, komen ook bij het publiek hard aan.

Een goede plek om even te bekomen van dit krachtige duodocument is het minibioscoopje van Eddie B. Wahr, bekend van cabaretgroep Niet Uit Het Raam. In Eddie’s Kammerspiele draait hij een zelf geschreven en geregisseerde miniwestern over cowgirl Harold (Rianne Meboer), die de dood van haar ouders wreekt. Echt leuk wordt het wanneer Harold van het witte doek de tent in komt gelopen en in een perfect getimede choreografie met de overgebleven filmpersonages drinkt, knokt en duelleert.

Nog lichter wordt het bij Pepijn Schonevelds cabaretvoorstelling Meneer Jongetje. De finalist van het Leids Cabaret Festival 2012 voelt zich tegelijkertijd zowel een nette meneer als infantiel ventje. Hij is een ‘kleuter in maatpak: boven een net menerenjasje, onder een korte jongetjesbroek’, legt hij aan het begin uit.

Maar daarna blijken Schonevelds grappen toch vooral over het onderste gedeelte te rollen, met veel puberale fantasieën over geslachtsziekten en -formaten. Serieus of volwassen wordt het nergens, maar de sympathieke en aanstekelijke verteller speelt de tent er evengoed plat mee.