Henk en Connie en Sharif

In Tilburg-Oost zat ik op een wit lederen fauteuil met pantervel, in de kleine woonkamer van Henk en Connie Louer. Henk (53) is hogedrukspuiter en chauffeur van beroep; Connie was schoonmaker-voorvrouw, tot ze in de ziektewet kwam. Henk toonde een kleine, sombere tatoeage op zijn borst, die hij de dag na de moord op Pim Fortuyn liet zetten: een stukje van de Italiaanse landkaart („waar hij woonde”) met een kruis en een eenvoudig ‘Pim’. Connie stemt nu PVV. Beiden noemden zichzelf „echt het type ‘vol is vol’”.

Dat wil zeggen: tot Sharif Salihi (19) uit Afghanistan. Ze leerden hem als harde werker kennen in Autosloperij Smulders („Een begrip in Tilburg”). De eigenaar is Henks neef. Sharif kwam hier op zijn veertiende als alleenstaande minderjarige asielzoeker. In zijn dossier staat hoe een oom hem op zijn twaalfde met een jonger broertje naar Irak smokkelde nadat hun ouders werden vermoord. Sharif vertelde dat die oom hem daar misbruikte. Dat hij daarom met een broertje is gevlucht, dat ze op twee verschillende vrachtwagens zijn beland en elkaar kwijtraakten. Sharif was 14 toen hij alleen aankwam in Nederland.

De IND schreef dat Sharif een verblijfsvergunning niet op tijd heeft opgehaald. Volgens Sharif werd hem aan het loket in Eindhoven gezegd dat er een administratieve fout was gemaakt en dat er geen verblijfsvergunning wás. Hij woont in een asielzoekerscentrum in Oisterwijk. Vorige week kreeg hij te horen dat hij per 24 juli op straat staat: ongewenst vreemdeling. Zijn advocaat is met vakantie tot 25 juli. Daarom storten Henk en Connie zich nu met hart en ziel op het behoud van Sharif. Ze stapten naar Omroep Brabant. En woensdagavond vroegen ze een groep vrienden en familie om hulp. Ze hebben nu een e-mailadres, Facebookpagina, een bankrekening voor hun protegé. En er is een brief aan de koning de deur uit („Wij Nederlanders hebben tijd en geld gestoken in deze betrouwbare, goudeerlijke jongen en hij heeft ons land laten zien dat dit de moeite waard is geweest.”)

Aanstaande maandag gaan ze naar Den Haag.

„Naar Teeben”, zei Connie.

Henk: „Teeven.”

Connie: „Het gaat ook allemaal zo snel.”

Henk: „Ik denk wel dat ie met vakantie is nu.”

Connie: „Kan me niet schelen!”

Connie gaat de staatssecretaris „persoonlijk aansprakelijk stellen” als het mis zou gaan met haar jongen, in Afghanistan. Ze hebben zelf op Teletekst gelezen hoeveel mensen daar per maand worden vermoord. Nou dan.

Misschien komt het ook wel door jullie liefde voor Fortuyn en Wilders dat die politiek zo streng wílde worden, zei ik. Ja, zei Connie sportief. Dat was „een beetje dubbel”.

Maar de tijden: ze veranderen.