Column

Eenzaam

‘In de zomer, als iedereen op vakantie is, is de eenzaamheid onder ouderen het grootst.’ Bovenstaande zin, een vondst van het Nationaal Ouderenfonds, staat ieder jaar in de krant. Twee dagen geleden dook hij op tussen het economisch nieuws in NRC. Er stond een mooie kleurenfoto bij van vijf ouderen met strooien hoedjes op het strand bij Kijkduin. Ze zaten in ouderwetse rieten strandstoelen voor zich uit te staren. Het thema van het door het Nationaal Ouderfonds georganiseerde uitstapje was ‘Jaren 20’. Die tijd hadden zelfs de eenzame ouderen op de foto niet bewust meegemaakt, maar het kan zijn dat ze dachten van wel.

Toen ik de foto zag, was ik blij dat ik dit jaar niet was ingegaan op de uitnodiging van het fonds om bij dit persmoment aanwezig te zijn. In het verleden was ik er een paar keer ingetrapt. ‘Vergeet ze nietjes’-dag, een dag waarop de zanger Wolter Kroes zijn oma in Wormerveer verraste met een bosje bloemen en een handvol cameraploegen was een dieptepunt. Het dagje mee met ‘de boodschappenplusbus’ vol eenzame ouderen was ik ook nog niet vergeten.

We toerden door de bollenstreek.

Ik zat naast mevrouw Delfos, nog niet zo lang weduwe. Bij een van de haltes stapte haar oude buurman in, een man met een slecht geheugen.

Hij herkende mevrouw Delfos niet en vertelde dat de man die vroeger naast hem woonde was overleden.

Mevrouw Delfos: „Dat was mijn man. Sjaak.”

De oude buurman: „U kent hem?”

Vanwege de vele verkeersdrempels reden we dertig kilometer per uur. Vanuit de laadruimte achterin klonk een enorm kabaal. „Wie heeft er de rollator niet op de handrem gezet?”, vroeg de chauffeur. Twee mensen staken hun vinger op.

De tocht eindigde bij een palingrokerij, waar we zwijgend een broodje aten.

Ik schreef destijds dat eenzame ouderen elkaar niet zo veel te vertellen hadden, wat ik op zich best begrijp. Een voorlichter van het Nationaal Ouderenfonds was het daar niet mee eens en nam contact op. Sommige eenzame ouderen waren volgens haar zo eenzaam dat niemand ze miste als ze een dagje met andere eenzame ouderen op stap waren.

„Ze willen wel kletsen, maar ze weten niet waarover. Wij proberen ze een bijzondere dag te bieden. In dit geval een busrit en een kopje koffie. Weet u wat beters, een nog onvergetelijkere gedeelde ervaring?”

Je zou ze natuurlijk ook op het strand kunnen achterlaten, dacht ik opeens toen ik die foto op de economiepagina zag.