Urine

H et bericht kwam door dat Mark Cavendish tijdens zijn tijdrit met urine was overgoten. Ik geloofde het niet, de wielerfan gooit alleen met water. Cavendish zal in zijn zurig humeur wel iets geproefd hebben dat er niet was. Zijn manager Patrick Lefevere bevestigde later dat het wel degelijk om urine ging: „Wie het niet gelooft moet maar eens aan zijn truitje ruiken”. Lefevere vermoedde dat enkele toeschouwers „niet blij” waren met Cavendish’ manoeuvre in de massasprint van dinsdag waarbij Tom Veelers omver werd gebeukt . „Maar dit verdient hij niet.”

Voor zover bekend is de urinewerper niet achterhaald.

De woeste actie van Cavendish in de bewuste massasprint lokte nogal wat reacties uit in de sociale media. Grofweg waren er twee partijen. Cavendish had door de jury streng gestraft moeten worden, of, het was een alledaags sprintongeval waarbij zowel Veelers als Cavendish zich bediende van verfijnde trucs.

De jury was volgens mij verdoofd dan wel ernstig gedopeerd. Ik zag een lichtgevend rennertje in verloren positie zijn blinde woede koelen. Het was geen sprinterstruc, geen sportieve wanhoopsdaad, het was een aanslag. Cavendish ten voeten uit: een mannetje dat in grootste verblinding zijn koersen wint, verliest in een nog grootser verblinding zijn ballen als het niet lukt. Dat hij een aanslag pleegde op Veelers is hem in de kortsluiting van het moment natuurlijk ontgaan. Een roofdier in de steppe toont meer klasse wanneer het een prooi mist.

Ik ben een fan van Cavendish’ blindheid wanneer hij ‘rechtdoor’ zegeviert, maar als hij zich laat gaan in de nederlaag grijp ik hem bij zijn oorlel. De uitglijders van Cav zijn legendarisch.

Peta Todd oftewel mevrouw Cavendish gaf onlangs een beknopte beschrijving van zijn psyche. „Als ik aan Mark denk, denk ik aan een man met een eeuwige brede glimlach. Een stille, grappige kerel. Dat is de Mark naast de fiets. Op de fiets is hij een andere persoon. Marks temperament komt voort uit zijn passie. Die beperkt zich niet tot wielrennen. Mark kan ook zijn kalmte verliezen als hij met lego speelt.”

Todd spreekt zichzelf flagrant tegen, maar evengoed is de laatste zin een prachtzin. Evenveel ontwapening als dreiging ligt erin besloten. En ik ben bang dat het hier niet om beeldspraak gaat. Verscholen in zijn veilige huisje speelt Mark echt met lego. Ik zie hem op zijn knietjes op het tapijt de uitgevouwen bouwinstructie bestuderen. Hij worstelt met de steentjes en de plastic attribuutjes. Niks past. Langzaam nadert hij het kookpunt. Ten slotte zie ik hem buiten zinnen zijn halfwas creatie vertrappen.

Genoegdoening aan Tom Veelers – en aan de rest van het peloton – zou gedaan zijn als Markje uit de Tour was verwijderd. Verder verplichte therapie en een taakstraf van 240 uur: luiers verwisselen in een verpleeghuis voor zwaar dementerenden.