Tips voor de NSJ-worldroute: Ondátropica, Ebo Taylor en Projeto Coisa Fina

Ebo Taylor Foto EPA / Esteban Martinena Guerrero

Hoe maak je een keuze uit het overstelpende aanbod van ruim honderdvijftig optredens op het gebied van jazz, soul, pop en world? Dit zijn de worldshows waar redacteur Leendert van der Valk naar uitkijkt.

Het North Sea Jazz festival vliegt er vrolijk in door vrijdag af te trappen met Ondatrópica. Bij dit Colombiaanse experiment zijn ruim veertig muzikanten betrokken, uit verschillende generaties. Zij vermengen de Afro-Colombiaanse muziek van het legendarische label Discos Fuentes uit de jaren zestig met moderne stijlen.

Een tropisch begin van het weekend. Om die sfeer vast te houden is het geen gek idee om af en toe eens langs het kleine buitenpodium Congo Square te lopen. Daar speelt vrijdag en zaterdag een van de beste jonge brassbands van New Orleans: To Be Continued Brass Band.

North Sea Jazz kijkt gelukkig ook altijd met een half oog naar Afrika. De keuze van dit jaar is niet verrassend, maar wel goed. Zaterdag ranselt de Malinees Bassekou Kouyaté de snaren van zijn ngoni, een klein gitaartje. Hij speelde dit voorjaar al vele Nederlandse wereldmuziekpodia ondersteboven met zijn familieband. Op zondag sluit de Ghanees Ebo Taylor de Mississippi af. Taylor (1936) is van de generatie van Fela Kuti. Zijn mix van Ghanese highlife, afrobeat en jazz waar hij veertig jaar geleden zijn brood mee verdiende, levert hem na zijn recente herontdekking in Europa een nieuwe carrière op.

De hele zondag kan gevuld worden met stijlen uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Bijvoorbeeld met Valerie June, een dame met een stem gedrenkt in blues, soul en bluegrass. Ook Ben Harper & Charlie Musselwhite tappen uit dat vaatje. Ze brachten een verrassend broeierig album uit, waarin country, soul en gospel samenkomen op gevarieerde bluestracks. Hopelijk blijft dat intense geluid live overeind en weten ze het gitaargeweld te beperken.

Dat is ook het gevaar bij Mud Morganfield, de zoon van Muddy Waters. Wordt dit een grote imitatieshow of is Morganfield oud en wijs genoeg om die enorme familielast om te buigen tot een zegen?

Als het tropische begin van het festival is bevallen, is het waarschijnlijk de moeite waard om langs te gaan bij Projeto Coisa Fina. Deze jonge Braziliaanse honden zijn verslingerd geraakt aan de composities die hun landgenoot Moacir Santos in de jaren zeventig op de plaat zette. De dertienkoppige jazzbende geeft een inkijkje in de enorme muziekscene van Brazilië, waar nog zoveel onbekend talent valt te ontdekken.