Vrolijke Blauwbaard op Fort Rijnauwen

Blauwbaard door Holland Opera. Muziek: Chiel Meijering. Regie: Joke Hoolboom. Gehoord: 4/7, Fort Rijnauwen nabij Utrecht; herh.: 11-13/7

De grote troef van openluchtopera Blauwbaard is de locatie: Fort Rijnauwen is een imposant complex van vestingmuren en loopbruggen dat door de makers optimaal benut wordt. Terwijl de liefde van Blauwbaard en Judith omslaat in angst en woede hult de zonsondergang het decor in duister – een onbetaalbaar effect.

Maar los daarvan is Blauwbaard (in 2010 al in Amersfoort te zien) ook gewoon een sterke voorstelling, met vaart verteld en met verve gespeeld en gezongen. Sopraan Leonie van Veen en tenor Niek Idelenburg zijn uitstekend in de hoofdrollen en de andere zangers doen niet voor hen onder.

Centraal in het prachtige toneelbeeld torent een trio als futuristische wachters uitgedoste muzikanten. Met elektrische gitaar, basgitaar en slagwerk vormen zij de spil van de eclectische partituur, bijgestaan door de strijkers van het Carthago Consort en een koor van dode bruiden.

Componist Chiel Meijering heeft voor het sprookje wild uiteenlopende stijlen ingezet, van symfonische rock en metal via jazz tot barok; telkens is de dramatische sfeer raak getroffen – met uitzondering, merkwaardig genoeg, van de wat vlakke apotheose.

De aankleding zit vol vondsten, zoals een met rook gevulde glazen kubus als verboden kamertje en een Amerikaanse slee als Blauwbaards vervoermiddel. De vanzelfsprekendheid waarmee anachronismen en stijlbreuken elkaar opvolgen, verleent Blauwbaard een aanstekelijke vrolijkheid, zonder in slapstick te vervallen. Al kan er weldegelijk gelachen worden, vooral om Blauwbaards knechten, twee bluesy baritons met een voorliefde voor bier uit beugelflessen.