De vermoorde snackbar

Vanavond is er in Den Haag een stille tocht voor snackbar De Sport in het Zuiderpark. Wie wil weten waarom ondernemers soms het vertrouwen in de overheid verliezen, moet daar eens langs.

De snackbar staat achter het oude ADO-stadion. Er is op gekalkt: ‘R.I.P. De Sport, vermoord door de gemeente Den Haag’.

Uitbaatster Cindy Wiggers (39) zit onder een parasol met een sigaretje. Haar vijfjarige zoontje smult van een raketijsje. Ze bestiert de tent samen met haar moeder Hanneke (66). Ook aanwezig: ‘ome’ Gerard, steun en toeverlaat.

Al sinds 1926 zit hier een ‘consumptietent’. Cindy was vijf toen haar vader de huidige snackbar kocht; ze groeide hier praktisch op. Haar vader leeft niet meer.

Twee zomers terug kwam de brief: binnen een jaar moest de snackbar weg zijn. De gemeente Den Haag wilde een sportcampus bouwen. Een snackbar paste niet in dat project. Verder geen uitleg, niks.

„Ja, zo bot was het”, zegt moeder Hanneke.

„Pats, boem, klaar”, zegt dochter Cindy.

Cindy belde het gemeentehuis. Ze kreeg te horen: dan rij je die tent toch het park uit. Maar, de snackbar is van steen; zonder wieltjes. Het leek alsof de ambtenaren niet eens wisten waar het Zuiderpark lág – laat staan dat ze snackbar De Sport kenden. Generaties haalden hier hun friet met pindasaus. Nog steeds krijgt een oma hier voor € 2,20 een kop koffie plus een ijsje voor haar kleinkind – dat voor 60 cent op het speeltreintje kan. Vertier voor de smalle beurs.

Cindy en Hanneke begonnen een rechtszaak. Hun spaargeld smolt. Het vonnis, na een lange procedure, kwam vorige maand: exit snackbar.

Strikt juridisch klopt het, zegt Gerard: de gemeente is eigenaar van het terrein en verhuurt het als ‘losse grond’. Maar juridisch betekent nog niet: menselijk. Want op die grond staat wel hun pand, hun leven – waar ze altijd netjes WOZ-belasting over betaalden. Waarom bood de gemeente geen alternatief, of compensatie?

Ja, er kwam een ‘aanbod’ om in te trekken bij het paviljoen verderop – alsof díé daarop zaten te wachten.

Gerard: „Het is een Kafka-verhaal geworden.”

Cindy: „Dat ze je door die twee woordjes ‘losse grond’ alles kunnen afnemen, je winkel, je spaargeld, je sociale leven...”

Ambtenaren kwamen hier nooit kijken. Wel raadsleden van de PvdA en SP. En raadslid Richard de Mos hielp met de stille tocht. Geert Wilders kwam langs.

Vergeefs, tot dusver: 15 september moet de grond schoon opgeleverd. De sloop mogen ze zelf betalen.

„Goed dat mijn vader dit niet hoeft mee te maken”, zegt Cindy.

Bij de stille tocht zullen kransen zijn, en een doodskist, als symbool voor ‘de vermoorde ondernemers’.

De as van haar vader gaat mee, in de rugzak.