Thom Yorke en Flea spelen ieder voor zich

Atoms For Peace. Gezien: 7 juli, Heineken Music Hall, Amsterdam.

Thom Yorke van Radiohead en Flea van de Red Hot Chili Peppers vertegenwoordigen twee uitersten in het spectrum van de blanke rockmuziek. De een is Engels, introvert en kunstzinnig. De ander is Amerikaan, funky en spelend vanuit de onderbuik. Samen vormen ze de wiebelige kern van de gelegenheidsgroep Atoms For Peace, ontstaan toen Yorke de elektronische laptopmuziek van zijn soloalbum Eraser (2006) live op de planken wilde brengen.

De combinatie met drummer Joey Waronker uit REM, Radiohead-producer Nigel Godrich op toetsen en de Braziliaanse percussionist Mauro Refosco werkte zo goed dat ze er het groepsalbum Amok aan vastknoopten.

Met muziek die in de basis nog steeds elektronisch is, maar die luchtiger klinkt dan alles wat Yorke in de afgelopen twintig jaar maakte. Plezier moest het sleutelwoord zijn en in dat licht was het opvallend dat er op het podium in de voor driekwart gevulde Heineken Music Hall nog steeds niet werd gelachen.

De bloedserieuze Yorke die zoveel hipsters aanspreekt met zijn gevoelige zang en teksten, en de uitbundig over het podium headbangende rocker Flea vormen een merkwaardig koppel.

Ze speelden wel samen, maar niet met elkaar in zwaar bassende soundscapes en stuiterende ritmes. Flea was met zijn vingervlugge loopjes naarstig op zoek naar een lied, maar Yorke gaf hem slechts losse frasen en songs zonder refrein.

Pas toen Thom Yorke zich achter de piano zette en de muziek te ingetogen werd voor de oerwoudritmes die op het overige materiaal werden losgelaten, viel het basspel van Flea in een groove die er samenhang aan gaf.

In de toegift volgden de betrekkelijk gewone liedjes Rabbit in your headlight en Radioheads Paperbag writer. Op die momenten won muzikaliteit het van een dwangmatige experimenteerlust. Razend knap maar nergens zo verheffend als de muziek van hun vaste bands.