The Who speelt de Las Vegas-versie van ‘Quadrophenia’

The Who: Quadrophenia. Gehoord: 5/7 Ziggo Dome, Amsterdam.

Noem het gerust een jubileum, zei Pete Townshend voorafgaand aan de integrale vertolking van zijn magnum opus Quadrophenia (1973) in een niet geheel uitverkocht Ziggo Dome. The Who is intussen gehalveerd: drummer Keith Moon en bassist John Entwhistle vielen ten prooi aan seks, drugs en rock-‘n-roll. Ze werden geëerd met filmbeelden van hun even onstuimige als virtuoze spel.

Het verhaal van een jongen met een ‘quadrofonisch’ gespleten persoonlijkheid tegen de achtergrond van de gevechten tussen mods en rockers in Engeland anno 1963 is inmiddels het verhaal van The Who zelf geworden. Historische filmbeelden begeleiden een soundtrack met geluid- en filmfragmenten van de Who-incarnatie The High Numbers, het legendarisch destructieve optreden op Woodstock en een onmenselijk vingervlugge bas-solo van Entwhistle. In combinatie met livemuziek was het de Las Vegas-versie van Quadrophenia, in een grote bezetting die elke noot op zijn plaats liet vallen.

Binnen een minuut liet zanger Roger Daltrey zijn microfoon als vanouds door de lucht vliegen en maakte Townshend zijn karakteristieke molenwiekbewegingen. Broer Simon Townshend dubbelde op gitaar. Drummer Scott Devours vervulde met brede armgebaren de bijna onmogelijke taak om Keith Moons wilde spelstijl te evenaren.

Daltrey (69) is nog altijd een fantastisch rockzanger; de enige die met zijn doorleefde uithalen het rock-‘n-rollgevoel in deze gestileerde context hoog wist te houden. Townshend (68) heeft een groot deel van zijn stembereik in moeten leveren. Hij zingt nu op geforceerde toon en met de grimassen van iemand die zijn teksten meer acteert dan voelt.

Quadrophenia blijft een indrukwekkende tour de force die met echte blazers en live gespeelde synthesizers beter dan ooit klonk, maar die het gevaar van de oude Who miste. In een uitgebreide toegift met foutloze versies van Pinball wizard en Won’t get fooled again bleef My generation met de strofe ‘Hope I die before I get old’ tactisch achterwege.