Na 47 grandslams wint Bartoli eindelijk een schaal

Française Marion Bartoli won zaterdag in de finale van de Duitse Sabine Lisicki. „Ik ben mentaal zo sterk als hout.”

Marion Bartoli heeft het altijd anders gedaan. Alleen al die opslag die ze zonder achterzwaai uitvoert. En hoe ze continu als een neuroot over de baan stuitert tussen punten door en tijdens rally’s de beide handen aan het racket houdt – forehand en backhand. „Ik ben geen tennisser geweest, mijn ideeën met haar waren nieuw”, zegt vader Walter Bartoli – Dr. Bartoli – na de finale die zijn dochter afgetekend won van de nerveuze Duitse Sabine Lisicki. „Mensen stoorden zich aan me. Tennissers vonden de oefeningen stupide. Maar wij gingen gewoon door.”

Met een ace, zonder achterzwaai, besloot de Française, nummer vijftien van de wereld, zaterdagmiddag de finale: 6-1 en 6-4. Een titel zonder glans? Valt wat voor te zeggen. De hoogst geklasseerde tegenstander die ze versloeg staat twee plekken onder haar op de wereldranglijst. Bartoli was het niet die Serena Williams en Agnieszka Radwanska uit het toernooi werkte – dat was Lisicki. Zij was het ook niet die Maria Sjarapova opzij zette . En zij was het evenmin die Victoria Azarenka dwong tot opgave. Dat was het glibberige gras.

Maar draai het om en de titel is er één van keihard werken. Bartoli is geen natuurtalent, te zwaar bovendien, maar met haar ijzeren wil beukte ze zich zonder setverlies door het toernooi. „Ik ben mentaal zo sterk als ... hout”, zei Bartoli in de persconferentie, terwijl ze op het tafelblad klopte. Nooit speelde een grandslamkampioene meer toernooien voordat ze haar eerste grote titel won: dit was haar 47ste grandslam.

„Als kind vroeg ze er echt om hoe ze kampioen kon worden”, zegt vader Bartoli. „Ze wilde een betere service, beweeglijker worden, sneller op de baan zijn.” Bartoli modelleerde zijn dochter naar voormalig topspeelster Monica Seles, vertelt hij op het dakterras naast het centercourt aan een aantal journalisten. „Toen Marion jong was gebruikte ze één hand bij de forehand. Maar die was te zwak, dus ik heb haar de tweehandige greep geleerd. Binnen twee uur oefenen ging het al beter.”

De eigenaardigheden in het spel van Bartoli zijn volgens haar vader terug te voeren op haar jeugd. „In de winter trainden we op een krappe indoorbaan. Ze had daar nauwelijks ruimte voor een achterzwaai bij haar opslag, en het was bij het retourneren ook ook niet mogelijk om ver achter de baseline te staan. Daar stond een muur. Maar juist met haar dubbelhandige slagen is het goed om de bal zo snel mogelijk te nemen, dus ze stond toch altijd al een meter voor de baseline.”

Haar rituelen – woest zwaaien met het racket, op en neer springen tussen punten – hebben ook een doel. „Ze moet niet passief op de baan staan”, zegt vader Walter. „Altijd naar voren stappen, altijd in beweging zijn. Want die eerste stap is de sleutel van haar spel.”

Bartoli spurtte zaterdag na de felicitaties van Lisicki meteen naar haar box, om als eerste haar vader te omarmen. Hun coach-spelerrelatie kwam vorig jaar ten einde. Twee jaar geleden op Wimbledon vroeg ze haar vader om de baan te verlaten, omdat ze zich ergerde aan hem. Marion wilde meer haar eigen beslissingen nemen. „En dat was prima. Nu ben ik hier gewoon als vader”, zegt Walter.