Mannenmode Parijs (2): junkiechic & chique vrijetijdskleding

Saint Laurent, voorjaar 2014

Er is op het moment geen modeontwerper zo omstreden als Hedi Slimane, sinds vijftien maanden de creative director van Yves Saint Laurent, door hem omgedoopt tot Saint Laurent Paris. Op zijn eerste mannencollectie, vorig jaar – chique versies van het soort rock ‘n’ rollmode dat je tegenwoordig ook bij de jongerenafdeling van H&M kunt kopen – werd door de modepers lauw en soms zelfs verontwaardigd gereageerd, maar met name de accessoires schijnen te verkopen als een dolle.

De mannencollectie die hij  gisteravond in Parijs liet zien voor voorjaar 2014 week niet wezenlijk af van de vorige: rock ‘n’ roll, met nu in plaats van grunge-invloeden glamrock en een beetje David Bowie. Skinny jeans en leren broeken, leren jacks, leren jacks, glimmende colberts, teddyboyjasjes, puntige laarsjes. Overtuigender dan de eerste collectie, maar nog steeds niet erg verrassend. Dat het toch een opmerkelijke show was kwam door de modellenkeuze. Zelden zie je op een catwalk zoveel heel dunne jongens voorbijkomen als gisteravond in het Grand Palais; stokjes van benen, uitstekende adamsappels. Zou Slimane ze zo gevonden hebben bij modellenbureaus, of zou hij ze nog een tijdje op dieet hebben gezet? Hun magerte werd nog eens benadrukt doordat de strakke broeken waren zo hoog mogelijk de taille waren in getrokken. Ze leken daar ook een beetje voorovergebogen van te zijn gaan lopen. Bij elkaar een onaangenaam beeld voor wie de jaren zeventig en vroege jaren tachtig bewust heeft meegemaakt – de jongens leken glamorous aangeklede junkies – maar voor het jonge publiek waar Slimane op lijkt te mikken wellicht een heel nieuw romantisch beeld.

De show van Saint Laurent was een grimmige noot in een verder vriendelijke en frisse modeweek. Veel ontwerpers zochten een weg tussen formele mannenkleding en vrijetijdskleding. Want, vrije tijd is luxe tegenwoordig, zoals Lucas Ossendrijver, de Nederlandse ontwerper achter de mannenlijn van het Franse Lanvin zei, na zijn show. In een tijd waarin iedereen zijn best lijkt te moeten doen om zijn baan te houden, of zelfs maar werk te vinden, is vrije tijd een schaars goed geworden. Bovendien, zo zei een directielid van Hermès in de International Herald Tibune: in Azië, de grootste nieuwe afzetmarkt – bij Hermès gaat meer dan de helft van de mannenproducten die kant op – kleden mannen zich minder formeel dan in Europa. Hoe dan ook; de modellen bij Lanvin – ook bepaald niet aan de forse kant – droegen T-shirts met bijpassende losse broeken van glanstricot en heuptasjes, mouwloze tops waarin verschillende stoffen zijn verwerkt, (heel) korte broeken, zeer ruimvallende, lange jassen, voor durvers in het hardroze.
Pakken waren er ook, maar ontspannen pakken. De broeken hadden lage kruisen en wijde, net iets te lange pijpen, de jasjes steeds andere, verrassende proporties, variërend van kort en strak tot lang en oversized.

Bij Hermès, waar de mannenkleding al 25 jaar wordt ontworpen door Véronique Nichanian, waren de nonchalante pakken gemaakt van luchtig katoen. Vaak kwam bij een jasje een broek in een andere kleur of stof, en er waren ruimvallende overalls, T-shirts van gekreukt linnen, katoenen en leren broeken tot de enkel en heel veel sandalen. Discrete luxe, heet dat: een buitenstaander ziet niet meteen dat de kleren afkomstig is van het chicste merk per wereld.

Louis Vuitton trekt doorgaans een ander soort klant; een die het LV-logo graag duidelijk zijn tas heeft staan. Volgend voorjaar kan die ook een logojasje aan. In de sportieve, op Americana gebaseerde voorjaarscollectie zaten baseballjackjes met grote, vintage ogende logo’s erop. 
Kim Jones, de Britse ontwerper achter de mannenmode van Louis Vuitton, liet als een van de weinige ook nette avondkleding zien: chique zwarte pakken van zijde, het jasje eventueel verkrijgbaar in LV-print. 

Eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad. Fotografie: Peter Stigter.

Lanvin

 

Hermès

 

Louis Vuitton