DWDB is muziek en marketing

Tv-programma De Wereld Draait Door organiseerde een festival, met tv-hoofden en merchandise, tegen afname van een VARA-abonnement.

Kaarsje aan. Glas bier. Woorden op papier over de band Triggerfinger. Over hoe „geil van verlangen trillende baarmoeders wachten op de Vlaamse frontman Ruben Block”. De sneldichter is aan het werk, maar zeker niet in alle rust. Op de festivalweide kijkt een kring van mensen hem op vingers. Nico Dijkshoorn scandeert naar de camera tussen het publiek: „Nog nóóit was televisie zó buiten.”

Een festival in de voortuin van tv-programma De Wereld Draait Door. Dat werd enkele jaren terug ‘de droom’ toen de Westerparkconcerten pal onder de neus van de redactie plaats hadden. En de zomerse spin-off kwam: 11.000 mensen bezochten gisteren zes podia op het Westergasterrein, gebruikmakend van de infrastructuur van tweedaags dancefestival Pitch, eerder dit weekend.

De Wereld Draait Buiten (DWDB) bleek een knappe vorm van ‘branching out’ van de VARA. Maar het aan de kaartverkoop (een kaartje was 45 euro) geknoopte lidmaatschap leverde kritiek op. „Een onwenselijke doorgeschoten ledenwerfcampagne”, foeterde de PVV. In de VARA-commune op het terrein viel het juist mee: alleen de Pitch-groene decoraties waren in allerijl vervangen door het robijnrood met DWDB-logo’s.

Zoals De Libelle Zomerweek precies weet wat de lezeressen willen, schoot ook DWDB raak. In grote vrolijkheid werd over het zonovergoten terrein gestruind: de muziekliefhebber en de televisiekijker, die uitzendingen bijwoont, op de foto wil met Matthijs van Nieuwkerk en zich stort op merchandise. Een uitvergrote live-uitzending met vanzelfsprekend de DWDD-personalities ‘in het echt’. Geduldig sloot men ervoor aan in lange rijen voor de donkere zaaltjes – de wereld draaide helaas toch vooral binnen.

Muziekkenner Leo Blokhuis liet horen waar de soul van onder meer Aretha Franklin werd geboren – in de muziekstudio’s van Muscle Shoals. Wetenschapsjournalist Diederik Jekel ontrafelde de mythe over planeten op één lijn („zeker niet het einde van de wereld”). En huisbioloog Freek Vonk molk ter plekke een druppel gif uit zijn slang.

En dan, de andere kant van de spagaat eventmarketing versus muziek waarin DWDB deze dag verkeerde. Vermaard is de tv-show immers om wat het betekent voor de popmuziek. Veel internationale bands speelden zich al in de – altijd discutabele – tv-minuut voor het voetlicht. Artiesten als Ali B en The Kik zijn aan de show verbonden geraakt. En natuurlijk de DWDD-recordings waarin een artiest akoestisch een cover zingt. Singer-songwriters als Blaudzun en Eefje de Visser werden er gisteren door onthaald als helden.

Wie vaak festivals bezoekt, zag weinig nieuws met Triggerfinger, Ben Howard en The Opposites. Indiebandjes als Parquet Courts trokken aandacht, maar kwamen niet bij iedereen aan. Het innemende en spatzuivere optreden van de Britse soulparel Lianne La Havas sloot wel naadloos aan op de doelgroep. Ook het meerstemmige, ruige duet The Weight door Tim Knol met een ook hier weer opduikende Nico Dijkshoorn trof doel.

Een groot genot was de enige muzikale scoop die DWDB bracht: het in de voorhoede van de popmuziek verkerende Vampire Weekend. Een sterk optreden dat tintelde van Afroritmiek en slimme melodielijnen.