Mannenmode Parijs (1) : bloemen, ronddraaiende drummers en het huis van Walter van Beirendonck

Hoeveel bloemdessins kan een man bij elkaar dragen, zonder dat hij er raar uitziet? Wel drie, zo bleek donderdagavond in Parijs bij de mannenmodeshow van Dries van Noten voor voorjaar 2014. De ontwerper krijgt na 27 jaar eindelijk een overzichtstentoonstelling, komend voorjaar, in het Musee des Arts Décoratifs in Parijs. Aanleiding voor Van Noten om de museumarchieven in te duiken, waar hij getroffen werd door talloze gebloemde stoffen.

In zijn collectie combineerde hij verschillende bloemmotieven: rococobloemen, bloemen zoals je ze op zwemshorts tegenkomt, psychedelische bloemen, en van alles wat daar tussenin zit. Een transparante blouse werd gedragen met een wijde short en een geklede jas, alle drie in een ander bloemdessin. De outfits waren uitbundig, lief en zacht, maar nergens te zacht, wat net zoveel zegt over de stand van de mannenmode als Van Notens beheersing van kleuren en dessins. Tegenover de bloemenweelde stond strakke muziek; de show werd live begeleid door een vrouwelijke drummer.

Live muziek ook bij Rick Owens – en hoe. De Amerikaanse ontwerper, die bekendstaat om zijn gothic stijl, liet zijn show begeleiden door Winny Puhh, een punk/metalband uit Estland die dit jaar mee had willen doen aan het Eurovisie Songfestival, maar afviel in de voorrondes. Twee drummers waren, net als hun instrumenten, vastgemaakt aan een snel ronddraaiend rad. De overige bandleden werden aan het eind van de show aan hun enkels omhoog getakeld, waarna ze nog minutenlang op hun kop bleven doorspelen. En ja, er was ook mode, die soberder, maar niet minder krachtig was dan anders: kraagloze zwarte jassen met ritsen, mouwloze tops die gedeeltelijk van gaas waren gemaakt, korte broeken.

Raf Simons liet zijn gasten per bus vervoeren naar Le Bourget, een vliegveld even buiten Parijs, waar onlangs een nieuw filiaal van de Gagosian Gallery werd geopend – handig voor kunstverzamelaars met een privévliegtuig. In de huidige tentoonstelling, met werk van Jean Prouvé en Alexander Calder, vond Simons de ideale achtergrond voor zijn nieuwe collectie. Simons is tegenwoordig vooral bekend van de stijlvolle, volwassen damesmode die hij ontwerpt voor Dior, maar hij maakte in de jaren negentig naam met rebelse mode geïnspireerd op en gemaakt voor jonge mannen. Die maakt hij onder zijn eigen naam nog steeds.

Zelden was zijn collectie de laatste tijd zo jong, en daardoor zo radicaal, als deze. Lange, sluike shirts met wonderlijke ‘reclame’-teksten (‘Artificially flavored super nylon’) sommige geprint, andere helemaal geborduurd, gedragen met shorts en veelkleurige, hoge sneakers of geklede schoenen met korte sokken. Korte, aan de bovenkant opgerolde broekjes en hansopjes van dikke tricot, beide met een iets verlaagd kruis, leken zelfs meer op babykleren dan tienerkleren; de mobiles van Calder werden er uitvergroot kinderspeelgoed van.

Haider Ackermann maakte een keer eerder een mannencollectie: een eenmalige, voor een show tijdens de mannenmodebeurs in Florence. Dat smaakte blijkbaar naar meer, want woensdagavond maakte hij zijn echte debuut als mannenmodeontwerper. De sfeervolle kleuren en glanzende stoffen kennen we van zijn vrouwenmode, maar Ackermann wist de lange jassen, bomberjacks en smal toelopende broeken met lage kruizen ook iets stoers en rebels mee te geven, wat nog eens werd versterkt door de modellenkeuze: zwaar getatoeëerde mannen die een ruige romantiek uitstraalden.

Walter Van Beirendoncks collecties gaan vaak over fetisjisme, maar dit keer draaide het om ‘Home sweet home’, een thema dat zeer letterlijk was uitgewerkt. Broeken hadden een dessin van vloerplanken, jasjes van een behangprint, ramen, schilderijen, tafeltjes en vazen. Vindingen die bij een mindere ontwerper knullig zouden worden, maar bij Van Beirendonck leverde het, mede dankzij de perfecte uitvoering – de schilderijen waren bijvoorbeeld helemaal in de stof geweven – een mooie, vrolijke collectie op. Draagbare varianten waren jassen, overalls en pakken waarvan het abstractere patchwork kamers van zijn eigen huis verbeeldde, en knielange zijden T-shirts met huiselijke taferelen erop gedrukt.

Huiselijk is bij Van Beirendonck overigens verre van seksloos, zo maakten de schoenen duidelijk; op elk paar prijkte de afbeelding van een penis.

Eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad. Fotografie: Peter Stigter.

Rick Owens

Raf Simons

Haider Ackermann

Walter van Beirendonck