Een plastic bestaan

Ryan Bingham (George Clooney) slijt zijn dagen op het vliegveld.

Up in the Air (Jason Reitman, 2009) Net 5, 20.00 – 22.10 uur

Ryan Bingham (George Clooney) voelt zich als een vis in het water op steriele luchthavens, houdt van reizen en verblijft graag in luxe hotels. Zijn hele leven past in zijn keurige koffer. Dat hij voor zijn werk mensen moet ontslaan, lijkt hem niet te deren. Een jonge, ambitieuze collega, Natalie Keener (Anna Kendrick), heeft echter een efficiënt programma bedacht om deze slechtnieuwsgesprekken op afstand te voeren met computers. Een verdere stap in de vervluchtiging van menselijke contact waardoor Bingham nu zelf de kans loopt zijn baan te verliezen.

Toen regisseur Ivan Reitman Up in the Air schreef, naar een boek van Walter Kirn, ging het nog goed met de economie. Toen zijn scenario af was, barstte de kredietcrisis los, met alle gevolgen van dien. Voor de scènes waarin Bingham ontslaggesprekken voert, gebruikte Reitman net ontslagen mensen die hun gevoelens mochten verwerken in hun dialoog met Clooney.

Wanneer Bingham een zakenvrouw Alex (Vera Farmigi) ontmoet met wie hij het goed kan vinden, begint zijn wereldbeeld te schuiven. Is hij echt wel zo gelukkig met zijn solitaire bestaan? Op dat moment verandert heel subtiel de stijl van Up in the Air. Bij de trouwerij van Binghams zus is de cameravoering opeens handheld – een breuk met al het voorgaande.

Waar de luchthavens aanvankelijk ogen als paradijselijke oorden waarover Bingham heer en meester is, wordt dat langzaam anders. De plekken worden chaotischer en rommeliger, de beelden van de vliegvelden minder geïdealiseerd. Genadeloos kruipt het echte leven de film in.