Keith Jarrett Trio virtuoos, niet magisch

Jazz

Keith Jarrett Trio: ‘30th Anniversary Tour’. 4/7 De Doelen, Rotterdam.***

Een oneerlijk gevecht tegen de windmolens. Dat voerde de Amerikaanse jazzpianist Keith Jarrett tegen de akoestiek van concertzaal de Doelen. Subtiele noten verdronken, de contrabas was onhoorbaar en de bekkens zongen juist te lang rond.

Het frustreerde Jarrett duidelijk. Steeds verdween hij rusteloos van het podium, om vervolgens te gebaren hoe compact hij de concertruimte liever zag. Die boodschap riep een dubbel gevoel op. Als je, mede om gezondheidsredenen, zo weinig toert als Jarrett, en mét een legendarisch trio, kom je immers vanzelf uit bij lucratieve korte tournees langs grote, akoestisch moeilijke concertzalen.

Net als zeven jaar terug was de Nederlandse jazz massaal uitgerukt om op de vingers te kijken van het roemruchte Jarrett Trio – sinds ’83 goed voor wervelende interpretaties van standards op uitzonderlijk niveau.

Maar met de magie van dit mythisch creatieve jazztrio – Jarrett (68), bassist Gary Peacock (78) en drummer Jack DeJohnette (70) – valt het intussen wel mee. Jarrett goochelde nog steeds virtuoos met allerlei stijlelementen. Het ritmetandem Peacock en DeJohnette bood daar keurig bodem voor, maar meer ook niet.

In een tweede, beter hoorbare set kwam het trio er beter in. De wonderlijk kronkelende pianist had een aardig opwindende versie van Fever, ruim gedecoreerd met ideeën en figuren. En Monks Straight No Chaser toonde de dwarsigheid van toen.