Furie

Laura Bates, blond en mooi, was een jaar geleden ploeterend actrice in Engeland. Vaak hoorde ze bij audities dat ze iemand zochten met leuke borsten, een smalle taille, „maagdelijk maar neukbaar”. Fuckable , zei Bates droogjes aan de telefoon.

Ik vroeg waar ze dan voor auditeerde. Gewoon, kledingcommercials, zei Bates. Ook haar vriend ging naar die castings, maar hij kreeg te horen dat ze iemand wilden „met het uiterlijk van een architect”.

Toen waren er in één week een reeks mannen die haar vanuit auto’s nariepen én nog een kerel in de bus die aan haar zat. Bates ging ergens anders zitten, riep „ik ga ergens anders zitten want die man zit aan me”, en niemand deed iets. Enfin. Van die dingen die elke vrouw meemaakt. „Als er meer tijd tussen had gezeten had ik het ook niets bijzonders gevonden.” Maar Bates vónd het opeens niet meer gewoon. Ze vroeg vriendinnen naar hun verhalen en zette die op een website met de naam The Everyday Sexism Project. Haalde al snel de Britse pers, The New York Times, tal van buitenlandse media. Krap een jaar later hebben 53.000 vrouwen verhalen bijgedragen en reist Laura Bates de wereld rond voor lezingen. Ze heeft nu zo veel invloed, dat Facebook na een door haar georganiseerd protest beloofde haatdragende foto’s en teksten over vrouwen te weren. Britse parlementsleden vragen haar advies. En het openbaar vervoer van Londen wil weten hoe het intimidatiebestendiger kan worden.

Gisteren sprak Bates op de conferentie Media and the image of Women in Amsterdam. Wij spraken elkaar kort daarvoor, juist toen het leedvermaak over Heleen Mees nogal sinister werd.

Het powerfeminisme van Mees is niet helemaal het mijne. En stalking kan wel degelijk een ernstig misdrijf zijn, dus moet worden afgewacht hoe schuldig zij daaraan is. Maar de gretigheid waarmee Heleen Mees opeens aan stukken wordt gescheurd, het ongegeneerd seksisme dat juichend loskomt (‘Never stick your dick in crazy’, tweette Marck Burema, alias ‘Pritt’ van GeenStijl), dat zou álle vrouwen moeten alarmeren.

„Vergelijk het met Strauss-Kahn”, zei Laura Bates. „Een man die verdacht wordt van verkrachting is een roofdier – die blijft imponerend.” Een vrouw verdacht van stalking? „Hoer of furie.” Het weer opbloeiend feminisme roept overal agressie op, denkt ze. Zie de tientallen verkrachtingen op het Tahrirplein: „Egyptische vrouwen riskeren zó veel door daarheen te gaan. Maar de media berichten erover alsof ze collateral damage zijn.”

Zelf werd Laura Bates doelwit van een online-massacampagne die haar 200 bedreigingen met verkrachting of de dood per week bezorgde. Ze moest weken haar huis uit en kreeg politiebewaking. De populariteit van haar website hielp. Opgelucht: „Nu komen bedreigingen weer gewoon per stuk.”

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Arjen van Veelen.