Femme fatale

De volgende dialoog, of iets wat daarop lijkt, moet zich deze week in tal van huiskamers hebben voltrokken. De gesprekspartners zijn van dezelfde generatie en delen al een half leven lief en leed. Het eten staat op tafel, tijd voor het gesprek van de dag.

„Weet jij nog hoe die film heette met Glenn Close…”

„Die heeft zoveel films gemaakt, hoezo?”

„Dit was haar doorbraak, ze speelde een blonde femme fatale, Michael Douglas was haar tegenspeler, kom…”

„Wie was de regisseur?”

„Al sla je me dood.”

„Hoe ging het verhaal dan?”

„Weet ik niet meer precies, het moet ongeveer dertig jaar geleden zijn geweest, je kunt niet alles onthouden.”

„Toch erg dat je al die films ziet en boeken leest en tentoonstellingen bezoekt en mensen spreekt en dat je daar amper 2 procent van onthoudt. Waar leeft een mens eigenlijk voor?”

„Dat bewaren we voor een andere keer. Eerst die film. Ik zie Douglas nog zó voor me. Hij komt in grote problemen, hij…”

„Wacht even! Er begint iets te rinkelen. Had hij geen avontuurtje gehad met Glenn Close?”

„Hoe bedoel je: in werkelijkheid of in de film?”

„In de film natuurlijk, de werkelijkheid is heel anders.”

„Dat valt nog te bezien. Het gaat mij erom: wat gebeurde er in die film ook weer ná dat avontuurtje?”

„Beetje ouderwets woord trouwens, avontuurtje, we zeggen nu one night stand. Volgens mij gingen ze daarna weer uit elkaar.”

„Precies! Maar dat ging niet zomaar! Dan zou die film snel afgelopen zijn geweest. Nu weet ik het weer: Douglas wilde van haar af en zij pikte dat niet. Ze ging hem stalken.”

„Echt waar? Hoe dan?”

„Ze begon hem te bellen en zo.”

„Stuurde ze mails en filmpjes?”

„Ben je gek – dat kon toen helemaal nog niet! Als teleurgestelde minnaar of minnares had je in die jaren nog maar een beperkt aantal middelen tot je beschikking. Je kon bellen en je kon schrijven. Verder kon je voor de deur van zijn of haar huis posten, maar dat was vooral in de winter een zwaar karwei. Voor stalken had je nog goed weer nodig, liefst een beetje zwoel. Bij twintig graden vorst is het snel gedaan met de passie, dat kan ik je verzekeren. De moderne techniek heeft het stalken sterk bevorderd. Je mailt, je twittert, je facebookt. Om het geheugen van je ex-geliefde partner te stimuleren, doe je er wat pikante filmpjes bij die hem of haar herinneren aan de goede tijden vóór de slechte tijden.”

„Oók een ouderwets woord: pikant. Zeg maar rustig: porno.”

„Mij best. En wat doet de moderne stalker? Hij of zij maakt een kopietje van de porno en mailt dat naar de man of vrouw en de kinderen van de ex-geliefde. Eventueel met een foto van wat dode vogeltjes erbij.”

„Gedver!”

„Je zegt nu: fuck!”

„Hoe liep die film af?”

„Totaal vergeten. Ik weet nog wel dat hij zich erg bedreigd voelde toen zij zich op zijn gezin richtte. Op zeker moment kidnapte ze zelfs zijn dochter, als ik me goed herinner.”

„Wel echt film, hè. Ik bedoel: zulke dingen gebeuren in werkelijkheid toch niet of nauwelijks.”

„O nee? Volg jij nog wel een beetje het nieuws of lees je alleen nog die vijftigtintengrijsonzin?”

„Nou zeg, mag ik dat nog zelf uitmaken? Ik weet trouwens weer hoe die film heette.”

„Hoe dan?”

„Zoek het zelf maar op.”