Dumoulin in het wit, de bolletjes voor Poels

In de Tour de l’Utopie eindigt Bauke Mollema dit jaar als tweede. Wout Poels wint het bergklassement. Tom Dumoulin staat straks in de hoofdstad Amaurotum met de witte trui om de schouders, als beste jongere. Robert Gesink, Lars Boom, Boy van Poppel, Danny van Poppel, Tom Veelers, Lieuwe Westra, Nikki Terpstra en Johnny Hoogerland winnen etappes. Allemaal Nederlandse wielrenners. Oh ja, Belkin (voorheen Blanco, iets verder voorheen Rabobank) wint het ploegenklassement.

Utopia bestond een kwart eeuw geleden. Het heette toen Frankrijk en de hoofdstad was niet het Amautorum van Thomas More maar het Parijs van Jean-Marie Leblanc. Nederlandse renners luisterden naar namen als Gert-Jan Theunisse, Erik Breukink, Jean-Paul van Poppel, Jelle Nijdam en Adrie van der Poel. Ze wonnen de witte trui, de bolletjestrui, acht individuele etappes en het ploegenklassement. Mollema heette Steven Rooks.

Vandaag precies 25 jaar geleden begon die triomftocht. Van Poppel won de derde etappe, van Nantes naar Le Mans. Een dag eerder was het eigenlijk al raak. Panasonic, een overwegend Nederlandse equipe, had de ploegentijdrit gewonnen. Met renners als Peter Winnen, Henk Lubberding, Teun van Vliet, John Talen en Theo de Rooij. Die prestatie is nu al niet meer te evenaren. Dinsdag was Vacansoleil- DCM het beste, min of meer Nederlandse team in de ploegentijdrit: twaalfde. En met de voorspelling dat die andere Nederlandse successen uit het magische sportjaar 1988 in de Ronde van Frankrijk van 2013 worden herhaald, wint niemand enige Tourtoto.

Het zou al heel wat zijn als de twee Van Poppels die deze Tour meesprinten, in totaal één etappe wonnen. Hun vader, nu hulpploegleider, won er in ’88 in zijn eentje vier. Is het denkbaar dat Gesink dit jaar de achttiende etappe wint, de klim naar L’Alpe d’Huez, en dat Laurens ten Dam dan tweede wordt? Rooks en Theunisse presteerden dat 25 jaar geleden. Goed, er was doping in het spel. Ook al in het magische jaar.

Theunisse werd betrapt, zijn bereidheid om desnoods ter onderstreping van zijn stellig beleden onschuld een caravan van de dopingcontroleurs „onder te pissen” ten spijt. De verf in die camper zou direct zijn afgebladderd. En Pedro Delgado, de Spanjaard die de Tour won, had een middel gebruikt dat wel door het IOC was verboden, maar nog niet door de UCI. Succes hangt soms af van de juiste afkorting. Wat ruiste er toen in het struikgewas, bij een hotel in Bordeaux? Het gefluister van de Tourdirectie en betrokken ploegleiders, die de deal sloten dat Perico tot en met de laatste etappe de gele trui mocht behouden, of het nu in Amautorum of Parijs zou zijn.

25 jaar later dook een notitieboekje op van de verzorger van de PDM-ploeg, het team van Rooks en Theunisse, waaruit bleek dat hij een zeer royale opvatting van verzorging had. Acht van de negen renners zouden nu aan de schandpaal worden genageld. Zo betrekkelijk is het, waarde moralisten. Het was een schitterende Tour voor de Nederlanders, die ronde van 1988 in Utopia.