3.429 dagen na Pantani

Marco Pantani tijdens de Giro d’Italia van 1999. Foto EPA / Daniel Dal Zennaro

Ik keek vandaag naar filmpjes van Marco Pantani, en zocht met Street View het hotel op waar hij 3.429 dagen geleden, op 14 februari 2004, stierf. Le Rose, heet het. Er staat inmiddels een ander bord voor de deur, met een moderner lettertype. De rest is hetzelfde.

Ik zag een filmpje met Jean Nelissen, die beelden had gemaakt in dat hotel, waar Pantani die ochtend na het ontbijt zijn kamer op de vijfde verdieping weer had opgezocht, maar nooit meer naar beneden was gekomen.

Hoewel: er zullen erbij zijn die vinden dat Pantani wel degelijk is afgedaald, naar de plek die hij verdiende na zoveel zonden. Ik vermoed echter dat de meeste Italianen hem een gang naar boven toedichtten. De rest gelooft niet in hemel en hel, en weet alleen: Pantani is dood. Al heel lang.

Ondertussen kon de koers me niet boeien. Dat kan het al een aantal dagen niet.

Waar ligt het aan? De doping? Dat kan. Ik weet nu te veel. We weten te veel. Ik ben zo bang dat dat het is.

De vlakke ritten? Daar hoop ik op, dat dat het blijkt te zijn. De etappe van vandaag eindigde in Albi, aan de voet van de Pyreneeën. Morgen wordt er geklommen. Morgen kan alles anders zijn.

Of ik kan me overgeven aan de melancholie die op deze zonnige vrijdag over me kwam. En zeggen: het is omdat er geen Pantani’s meer zijn.