Column

Micronatie

Het kan natuurlijk dat ie stiekem tóch in het vliegtuig van de Boliviaanse president zat, verstopt in het bagagevak, waar hij nerveus zakjes met minipretzels wegwerkte. Ik hoop het. Het lijkt me geen prettig gevoel een lijdend voorwerp te zijn van een visum-stoelendans – dat er van alle kanten wordt gezegd: „O, je wilde bij ons blíjven! Oei, dat komt nu echt even héél slecht uit! Nee joh, het logeerbed is helemaal niet opgemaakt en ik moet nog stápels papierwerk nakijken. Probeer het eens bij hen daar! Oké, laters!”

Aangezien ik vind dat een klokkenluider recht heeft op politiek asiel, zou ik misschien zelf een land moeten oprichten waar Edward Snowden kan verblijven. Een vriendelijke vrijstaat waar hij zich ongehinderd kan bewegen, bijvoorbeeld van mijn huiskamer naar de ambassade in mijn keuken en weer terug. Een land met persvrijheid, vrijheid van meningsuiting en een koelkast gevuld met magnetronpoffertjes. Na een korte zoekopdracht (‘hoe richt je een eigen land op? En wie moet dan eigenlijk het Koningslied schrijven?’) ontdek ik dat een heleboel mensen hun eigen micronatie hebben opgericht. Zo bestaat Sealand, een voormalig marineplatform voor de Britse kust dat in 1967 door een radiopiraat is uitgeroepen tot een onafhankelijk vorstendom. De micronatie heeft een grondwet en eigen munten, postzegels en paspoorten. Het nadeel lijkt mij dat wonen op een betonnen platform in de Noordzee klinkt als een aaneenschakeling van grijze miezerregen, oliejassen en blikken witte bonen in tomatensaus. Dan trekt het Gay and Lesbian Kingdom of the Coral Islands mij meer; een koninkrijk op een groep eilanden bij Australië, ooit opgericht uit onvrede over de beslissing van Australië het homohuwelijk niet te erkennen. In 2005 eisten echter verschillende groeperingen het Kingdom op, wat vast betekent: machtsspelletjes, coups of urenlange inspreekavonden die eindigen in driftig schelpen gooien. Of het Koninkrijk Talossa, dat door de veertienjarige Ben Madison in zijn slaapkamer werd gesticht. Een rijk met een eigen cultuur en een aansprekend motto: Miehen Huone on Hänen Valtakuntasa (‘Een man zijn kamer is zijn koninkrijk’). Helaas bezit Talossa geen land. Ze claimen grond bij het Michiganmeer en een stuk op de maan (geen probleem, volgens Talossa – de VS hebben nooit op de claims gereageerd, dus die zijn akkoord).

Was het maar zo simpel: geen uitleveringsverdragen of handelsbelangen, een eigen grondwet, eigen postzegels, paspoorten en een leuke vlag met magnetronpoffertjes erop – en Snowden had een plek om te verblijven. Helaas bestaat mijn micronatie niet, dus hoop ik voor Snowden dat er alsnog een echte staat is die hem asiel wil verlenen. Wie weet is het toch Bolivia. Wie weet zat hij er toch.