denken@nrc.nl

De boze boeman woont hier en niet in Brussel

schrijft Bas Eickhout Europarlementariër voor GroenLinks

Volgens Ewald Engelen vraagt GroenLinks teveel Europese solidariteit van de Nederlanders (Opinie, 2 juli). Wat een armoedig argument, ‘de mensen willen het niet’. Is politiek het napapegaaien van opiniepeilingen? Partijen doen de burgers pas echt tekort als zij hen misleiden. Meebuigen met de euroscepsis door schamele lijstjes te presenteren van taken die ze Brussel willen afnemen, zoals schoolfruit, maar ondertussen in een bijzin melden dat verdere Europese integratie nodig is voor de euro. Vrijwel alle partijen die de euro willen behouden, van VVD tot SP, duiken weg voor de stappen die nodig zijn om de constructiefouten van de euro te repareren.

GroenLinks doet daar niet aan mee. Wij knokken voor een beter Europa, mét de euro. Het door Engelen gewraakte essay Macht pakken met Europa bepleit verregaande stappen. Sommige daarvan vereisen wijziging van Europese verdragen. Over die verdragswijziging willen we een referendum. Onze inzet is duidelijk: alleen door Europese solidariteit te organiseren kunnen we politieke beslissingsmacht terugpakken op de speculanten, de banken, de multinationals, de belastingontduikers en de vervuilers.

Engelen doet ijverig mee aan het slopen van de solidariteit door deze af te schilderen als eenrichtingsverkeer van Noord- naar Zuid-Europa. Alsof Nederland onkwetsbaar is. Op de balansen van onze banken staan vijfmaal zoveel schulden als we jaarlijks met z’n allen verdienen. Een Europese stroppenpot, door de banken zelf gevuld, verzekert ook ons land tegen de risico's van een opgeblazen financiële sector.

Ik wil voorbij de boekhouderssommen. De EU is een politiek project. Een unieke poging om oorlog en intimidatie tussen landen te vervangen door voortdurende onderhandelingen en grensoverschrijdende democratische besluitvorming. Daarvoor ben ik in de politiek gegaan. Ik wil een wereld die rijkdom eerlijker verdeelt, zuinig omspringt met natuurlijke hulpbronnen en draait op schone energie. Het cynische eigenbelang dat de internationale politiek domineert weet de EU soms te ontstijgen. Bijvoorbeeld toen zij het Kyoto Protocol voor elkaar bokste, het begin van een mondiale aanpak van klimaatverandering. Die EU wil ik vaker zien.

Meer of minder solidariteit? Groene energie of kolenstook? Daarover gaan de Europese verkiezingen van mei volgend jaar. GroenLinks maakt duidelijk waar zij voor kiest. Nu de andere partijen nog.