De arrestatie van columnist Heleen Mees

Econoom en publicist Heleen Mees is sinds gisterochtend ‘trending topic’ op Twitter. Berichten op Nederlandse en Amerikaanse websites wakkeren het vuur aan. Dagbladen blijven niet achter.

Eerst even: wat zijn de feiten?

Heleen Mees is maandagavond in haar woonplaats New York gearresteerd op verdenking van stalking en bedreiging van de Brits-Nederlandse topman bij de bank Citigroup, Willem Buiter (63). Volgens Amerikaanse media, zelden terughoudend in het publiceren van privacygevoelige informatie, kon zij het niet verkroppen dat Buiter een buitenechtelijke relatie met haar heeft verbroken.

In twee jaar tijd zou Mees duizend e-mails aan Buiter hebben gestuurd. Sommige bevatten naaktfoto’s van haarzelf. Heleen Mees, columnist van Het Financieele Dagblad en eerder NRC Handelsblad, zou ook de vrouw en kinderen van Buiter hebben bedreigd. De rechter in New York heeft een borgsom vastgesteld van 5.000 dollar, met als voorwaarde dat Mees geen contact meer opneemt met Buiter.

Volgens de advocaat van Mees, Vaneskha Hyacinthe, hadden de twee een langdurige relatie en kunnen de mails worden geïnterpreteerd als normaal wederzijds contact. Heleen Mees verblijft sinds maandag in een gevangenis in New York.

Waarom is dit nieuws?

Heleen Mees valt te bestempelen als een ‘opinion leader’. In 2006 deed zij veel stof opwaaien met een opiniestuk in deze krant over hoger opgeleide vrouwen die in deeltijd werken. Voor hen had Mees geen goed woord over: „Hoogopgeleide vrouwen die niet een volwaardige carrière nastreven, verkwisten niet alleen hun eigen kapitaal (en doen zo zichzelf én de samenleving tekort ), ze verkwanselen ook de positie van andere vrouwen, inclusief die van hun eigen dochters en hun dochters dochters.”

Sinds halverwege de jaren negentig is de aandacht in feministische kring vooral uitgegaan naar de emancipatie van achtergestelde islamitische vrouwen. Heleen Mees daarentegen trok vooral ten strijde tegen blanke westerse vrouwen die zich (nog) te veel als moederlijke types en modepoppen zouden gedragen. „Wat is dat toch met Nederlandse vrouwen?”, schreef ze in 2007 in een column onder de kop ‘Weg met de chicklit’: „Vroeger waren ze veroordeeld tot onbeduidende bezigheden. Nu kiezen ze zelf voor trivialiteit. Is het fear of flying, of zijn ze werkelijk bang dat ze geen vent meer in bed krijgen als ze hun hersens gaan gebruiken?”

Heleen Mees was in 2008 mede-oprichter van het vrouwennetwerk Women on top (‘tegen het deeltijd-feminisme’), dat zich ervoor inspande meer vrouwen benoemd te krijgen op sleutelposities in politiek en bedrijfsleven.

Waarom is er zóveel opwinding?

De intense aandacht doet een element van leedvermaak vermoeden: ‘ha, ha, een feministe die zich sterk maakt voor stoere en sterke vrouwen en zich intussen zelf gedraagt als een verongelijkte vrouw’. Ook zijn er volop sappige details te lezen, met name op internet.

Hoe reageert Willem Buiter?

Hij verwijst naar de officiële woordvoerder van de Citi Group, die laat weten dat de bank geen commentaar geeft op deze kwestie. „Het gaat om een persoonlijke aangelegenheid van een van onze werknemers.”

Lees ook de column van Christiaan Weijts: pagina 16