Rodriguez behelpt zich met evergreens

Pop

Rodriguez. Gehoord 1/7 Heineken Music Hall, Amsterdam. **

De Oscarwinnende muziekdocumentaire Searching For Sugar Man geeft een veel te florissant beeld van de muziek die nu nog van de 70-jarige Sixto Rodriguez verwacht mag worden. De film verbeeldt de Amerikaanse protestzanger als een levende legende die, doodgewaand en vergeten na twee mooie platen uit de jaren zestig, alleen nog in Zuid-Afrika als een superster geëerd werd.

In Kaapstad maakte hij zijn comeback nadat hij thuis in Detroit jaren een eenvoudig bestaan had geleid.

Het succes van de film heeft zijn carrière een nieuwe duw gegeven, zodanig dat een uitverkocht concert in Paradiso naar de Heineken Music Hall verplaatst moest worden om de duizenden belangstellenden te kunnen bergen.

Maar Rodriguez is geen artiest die de weelde van al die aandacht kan dragen. Hij mist de uitstraling om zo’n grote zaal te bespelen. Een bezoek aan een Amsterdamse coffeeshop hielp hem niet om bij de les te blijven. Met wankele zang en gitaarspel voerde hij een band aan die er alles aan deed om een funky sixtiesgevoel op te roepen, maar die hem al spoedig niet meer kon volgen in zijn wispelturige podiummanieren.

Rodriguez vertelde flauwe moppen en zong na rommelige versies van zijn bekendste nummers I wonder en Sugar Man steeds meer obligate covers.

Op het podium stond een man die te stoned en dronken was om recht te doen aan zijn legende. Zijn protest is gedateerd maar nog altijd oprecht: in This is not a song it’s an outburst neemt hij het op tegen het establishment dat volgens Rodriguez de schuld is van alle kwaad. De kitschmuziek van een onvast gezongen Unchained melody klonk daarnaast als een misplaatste poging tot karaoke, waar de muzikanten niets aan toe konden voegen. Het was een treurig gezicht: de oude held die zijn toevlucht nam tot vals gezongen evergreens in plaats van zijn eigen, prachtige songmateriaal.