Ik wilde graag iets positiefs schrijven

Eigenlijk wilde ik eens een keer iets positiefs schrijven, iets van: jullie hebben allemaal ongelijk, het gaat wél goed! Of het komt goed! Maar het is weer niet gelukt.

Dat komt doordat ik zo’n huiveringwekkend filmpje heb gezien van standrechtelijke executies in Syrië. Door rebellen van het met Al-Qaeda verbonden Nusra-front, aldus de begeleidende tekst.

Allereerst, voor de goede orde, ik weet dat het Syrische regime nog altijd aanzienlijk meer slachtoffers maakt dan de opstandelingen. En meer mensen dood foltert en met zijn vliegtuigen, tanks en raketten veel meer verwoestingen aanricht.

Maar dat neemt niet weg dat er aan de andere kant ook steeds engere dingen gebeuren.

In het bewuste filmpje zitten drie geblinddoekte mannen op hun knieën op de grond. Gewone mannen, in rommelig pak, beetje dikkig. De rebellenleider ter plekke verklaart dat ze met wapens zijn aangehouden op weg naar het regeringsleger. Dan roept iemand uit het publiek: „We willen de wet van God”, en gaat het eerste hoofd eraf. Gejuich gaat op. God is groot.

De rebellenleider is geen Arabier, mogelijk een Tsjetsjeen. Tsjetsjenen zijn goed vertegenwoordigd onder de duizenden buitenlandse extremisten die sinds de opstand in 2011 begon naar Syrië zijn gestroomd. Syrische oppositiepolitici zeggen dat we ons daarover niet al te veel zorgen moeten maken omdat de buitenlanders wel weer vertrekken als de seculiere democratie uitbreekt.

Maar je kunt onder de omstandigheden serieuze twijfel hebben of enige vorm van democratie een kans gaat krijgen in Syrië mocht het regime ooit wijken. En waarom zouden deze extremisten vertrekken? In Afghanistan bleven ze ook nog een tijdje hangen na de verdrijving van de Sovjet-troepen in 1989. Daarna ging een deel onder de vlag van Al-Qaeda elders ellende aanrichten; laatste restanten in Afghanistan en Pakistan worden nog steeds door de Amerikanen met drones bestookt.

Ik denk dat je je wél zorgen moet maken, en niet alleen daarom. Want deze executeurs zijn misschien geen Syriërs, maar de toeschouwers wel. Als de hoofden eraf worden gesneden, staan en zitten ze erbij alsof het een zomerfestival is. Het is lekker weer. Kinderen zijn gezellig mee. Niemand protesteert, iedereen is druk bezig met zijn mobiel foto’s en filmpjes te maken.

De verloedering van een vreedzame opstand in beeld.

Carolien Roelants is Midden-Oostenredacteur van nrc.next en NRC Handelsblad. Zij schrijft elke dinsdag een column over buitenlandse kwesties.