Het beeld is wat knullig, de verhalen zijn prachtig

Tijdschrift

Te veel grote steden zijn gesloten op zondag. ‘Wij vinden dat een stad een seven-day operation moet zijn’, schrijft het Britse lifestylemagazine Monocle. Voor de jaarlijkse Top 25 liveable cities vroeg het aan zijn correspondenten in verschillende steden hoe makkelijk het is om er spontaan een etentje te organiseren op een zondagavond. Zijn de restaurants open? Kun je op zondag groente en wijn kopen?

Dat, gecombineerd natuurlijk met lage criminaliteitscijfers, goede scholen, geweldige gezondheidszorg, fatsoenlijk weer, goede bereikbaarheid, moet uiteindelijk antwoord geven op de vraag in welke stad je graag woont. ‘Waar je homo of moslim kunt zijn, of homo en moslim, en dat niemand zich daar druk om maakt.’

Nou, hop. Genoeg gepraat, hoe ziet de lijst er dit jaar uit? Kopenhagen heeft gewonnen. Een aantal jaar geleden, schrijft Monocle, bevond Kopenhagen zich in een permanente staat van semiwinterslaap. Maar nu! Nu kun je zwemmen in de haven, zijn er goede koffietentjes en ijssalons, leuke festivals en street party’s.

Staat er ook een Nederlandse stad in de lijst? Ja, „famously liberal” Amsterdam, vorige jaren niet in de lijst, nu op 22. Voor een groot deel dankzij de heropening van het Rijksmuseum. Puntje waar Amsterdam nog aan moet werken: de kwaliteit van hotels laat te wensen over.

Monocle (11 euro) is weer eens bijzonder dik: 300 pagina’s. Met allerlei katerntjes, zoals de uitneembare The Monocle Food and Entertaining Guide 2013. Een los boekje van 68 pagina’s (bovenop die 300), over eten; restaurants en mooie food markets. Wel voorspelbaar allemaal. We lezen over hip en design, zoals altijd in Monocle. Nooit eens over Mali. Of over de lekkernijen uit de Russische deelrepubliek Tatarstan. Of uit Noord-Korea.

Daarvoor pakken we Lucky Peach (12,50 euro), een Amerikaans blad over eten. Deze maand verscheen The Travel Issue, een verrukkelijke aflevering, met lange leesverhalen, reisverhalen eigenlijk, over eten.

‘Ziek worden van het eten van bedorven vis in Noord-Korea, lijkt me een nachtmerrie. Maar ik wist dat ik het zou moeten eten; je eerste maaltijd in een vreemd land weigeren leek me nauwelijks slechter dan het verbranden van de vlag.’ Een spannend begin van een mooi, acht pagina’s lang, verslag. ‘Als toerist in Noord-Korea eet je niet echt in restaurants. Je eet in grote lege banketzalen, in grote lege hotels. Noord-Korea is een land vol negatieve ruimte, van grote boulevards zonder auto’s – stil en angstaanjagend.’

De verhalen gaan niet alleen over verweglanden, maar ook over San Francisco, Hawaii, Zweden en over currytradities over de hele wereld (‘We are the world, we are the curry’).

Het beeld in Lucky Peach is eenvoudig, zo hier en daar buitengewoon knullig met matige foto’s (al ziet de cover er heel mooi uit). Maar het gaat in dit blad ook niet echt om het beeld, en ook niet om de paar recepten die op sommige plekken opduiken. Nee, het gaat om de verhalen. Zoals dat van de man en zijn oester, oester Dan, en de avonturen die ze samen beleven. Heerlijk toch?