Vasse

De bus van Orica-Greenedge was te hoog, of de aankomstboog te laag. In elk geval hadden ze elkaar goed geraakt, en nu hingen ze op de eindstreep in een onwerkelijke omhelzing tegen elkaar aan, als uitgeputte dronkenlappen na een gevecht op straat. Geen van de twee kon loslaten.

Wanhopig maakte de organisatie een beslissing. De etappe werd drie kilometer korter. En toen de bus op het laatste moment kon worden weggehaald, werd die beslissing weer teruggedraaid. ‘De streep ligt waar de streep was’, zeiden ze bij Sporza. Op elk ander moment een raadselachtige opmerking, een Cruijffiaanse wijsheid misschien, maar vandaag een doodgewone mededeling.

Ik moest denken aan een liedje van Herman Finkers, over een tante die haar geboortedorp Vasse nooit verliet. Maar omdat het tijdens de oorlog bij het Duitse Rijk hoorde en daarna weer gewoon bij Nederland, had ze toch nog iets van de wereld kunnen zien.

Vandaag stonden er op Corsica mensen langs de kant die op het ene moment op twee kilometer van de finish stonden en het volgende moment een kilometer erachter. Onzichtbaar was de finish voor hen langs gepasseerd, over het asfalt, langs de hekken, naar de vlag met ‘3 km’ erop. En enkele momenten later nog eens, de andere kant op, terug naar zijn oude plek.

Kittel won. Maar was er vandaag iemand sneller dan de eindstreep zelf?