Gezondheidsrisico’s zijn niet uit te sluiten

Illustraties Cyprian Koscielniak

Het artikel Als de dokter het mag zeggen (NRC Handelsblad, 22 juni) zou een belangrijke bijdrage in de discussie kunnen zijn.

In de door de krant geselecteerde meningen mis ik echter twee, mijns inziens belangrijke oorzaken van de sterk gestegen kosten in de gezondheidszorg: de toegenomen behoefte van de burger om absolute zekerheid te hebben over zijn gezondheidstoestand. De daaruit voortkomende druk op de dokter om geen enkel risico te accepteren – risico’s die overigens nooit geheel uit te sluiten zijn – is de voornaamste oorzaak van kostbare over-diagnostiek en over-behandeling.

Bizarre voornemens van minister Schippers om zelfs een berisping van een arts met naam openbaar te maken, doen de rest: dokter neem geen enkel risico, ook niet als hier goed over is nagedacht! De opinie van de uroloog in het artikel illustreert mijn standpunt.

In 1983 was een belangrijke zin in het rapport-Biesheuvel nog: „De gezondheidszorg in Nederland is kwalitatief goed en relatief ten opzichte van de omringende landen niet duur”. Dat was nog in de tijd dat goede anamnese en dito lichamelijk onderzoek, met goed geïndiceerd en zo eenvoudig mogelijk gehouden aanvullend onderzoek, afgesloten met een goed gesprek, voldoende basis waren voor vertrouwen in de kundigheid van de arts.

De tweede belangrijke oorzaak van de kostenstijging is de te kort schietende preventie: gezond blijven vergt investering in verstandig eten en drinken en voldoende lichaamsbeweging. Gemakzucht is hierbij onze grootste vijand.

Het is eerder de taak van de media om de bevolking over betaalbare, goede gezondheidszorg voor te lichten dan om vooral schandalen (die in elke beroepsgroep voorkomen) voor het voetlicht te slepen.

I.H. Go

Oud-internist