Blijf sensoren vasthouden!

schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: digitale onderdrukking.

Mijn iPhone negeert me. In het begin ja, toen sidderde hij onder mijn aanraking. Eén magic touch en hij wist niet hoe snel hij me dienen moest. Maar na twee jaar vertoont onze relatie overeenkomsten met een sleets huwelijk. Steeds vaker reageert hij gewoon niet als ik hem aanhaal. Hij is ook zo snel leeg.

Met digitale apparaten is het al net als met schoonmakers en nieuwe liefdes: in het begin doen ze ontzettend hun best, maar vroeg of laat komt de klad erin.

Neem nu mijn iPad, die gedraagt zich tegenwoordig als een onberekenbare echtgenoot. Steeds vaker gooit hij me er gewoon uit. Of hij doet alsof hij met me bezig is – o, kijk eens hoe hard zijn radje draait, zie hem eens druk doen – maar intussen speelt hij niks klaar.

Laatst heb ik een hele zondagochtend in bed op hem liggen wachten totdat hij eindelijk het tijdschrift dat ik zo graag wilde lezen had gedownload. Hij ondernam wel steeds een poging, maar hij volbracht het nooit. Ik kon wel huilen. Machteloos keek ik toe. Ik kon me op niets anders meer concentreren en met de zondagrust was het gedaan.

Aha, denkt u nu misschien, die vrouw heeft een ernstige vorm van de ziekte van Internet. Een voorstadium van digitale dementie. Ik heb de interviews met die Duitse psychiater ook wel gelezen hoor, die man die in een bestseller beweert dat computer en iPad je verstand kapotmaken en dat ze dus voor kinderen onder de achttien verboden moeten worden.

(Als moeder van twee pubers heb ik er alle belang bij om deze man voor gek te verklaren. Ik denk niet dat hij zijn studeerkamer durft te verlaten om zijn boodschap hier thuis te herhalen. Mijn dochters staan toch al op scherp omdat ze opeens tot hun achttiende moeten wachten met drinken en vrezen dat ze binnenkort niet meer in een kort broekje over straat mogen. En dan zou deze man hun ook nog hun digitaal bestaan ontzeggen? Ze zouden hem met één blik vernietigen: „Bent u serieus? In Kenia krijgen ze binnenkort iPads op school en u beweert dat wij onze Franse woordjes niet meer via internet mogen oefenen?”)

Ik lijd niet aan de internetziekte. Ik ben het slachtoffer van digitale onderdrukking. Ik laat mij koeioneren door de apparaten in mijn leven. Die toon ook die ze tegen me aanslaan. Installeer dit. Verwijder dat. Update zus. Op de sportschool is het al niet anders. „BLIJF SENSOREN VASTHOUDEN”, schreeuwt het digitale scherm van de crosstrainer me toe. Ja ja, rustig maar. Hoe kan ik de handvatten vasthouden als ik tegelijkertijd mijn gewicht moet intypen?

Laatst kreeg ik een e-mail van een wijze en energieke vrouw met daarin een yogales. Die avond ging ik op een matje voor mijn telefoon zitten. De yogalerares heette me van harte welkom. Daarna legde ze uit waar mijn ‘derde oog’ zat, maar toen onderbrak mijn telefoon de les. Uitgebreid nam hij de tijd om een beetje te gaan zitten bufferen. Pas toen hij eindelijk klaar was, kon de lerares weer verder. Het lukte me bijna de juiste balans te vinden tussen ademhaling en beweging – daarvoor moest ik doen alsof ik op een kameel reed – , toen mijn telefoon me weer uit mijn evenwicht haalde met de mededeling dat hij weldra ging sluiten omdat zijn batterij bijna leeg was. Ja hallo, wat dacht je van mijn batterij? Zeur ik daar over?

Een digitale detoxkuur is niet de oplossing. Met mij is niets mis. Een beetje medewerking, meer verlang ik niet. Ik geef mijn iPad nog één kans. Hij mag mee op vakantie. Maar als hij de boel nog meer gaat saboteren, dan ruil ik hem na de zomer in. Voor een jonger exemplaar.