Doeve

Voor alle tekenaars, illustratoren, politieke tekenaars, designers, en afficheontwerpers is de tentoonstelling van de tekenaar Eppo Doeve in Arti aan het Rokin verplichte kost. Haast u!

In een ruimbemeten expositieruimte krijg je een overzicht van zijn reusachtige oeuvre. Wat een buitengewone vakman. Zoals Alexander Pola het verwoordde: „Hij kon alles wat hij wilde en hij wilde alles wat hij kon.”

Zijn affiches zijn nog steeds ongeëvenaard, evenals zijn illustraties, zijn boekomslagen en zijn meterslange wandschilderingen en enkele olieverfportretten in zijn magisch-realistische stijl.

Ik herinner me nog dat we in 1958 met een aantal tekenaars aan het werk waren op de zolder van sociëteit De Kring, opgetrommeld door Hugh Jans, tekenaar, gerenommeerde lekkerbek en kookboekenschrijver. Studenten van de Universiteit van Amsterdam hadden een manifestatie georganiseerd, Space Place genaamd, op het terrein waar nu De Nederlandsche Bank staat. Hugh werd verzocht tekenaars te vragen om grote cartoons te vervaardigen over het toen tamelijk nieuwe onderwerp ruimtevaart.

Daarbij was ook de cartoonist Yrrah, die een assistent had meegenomen om zijn papier glad te strijken en verf en penselen aan geven. Eppo Doeve keek het met lichte verbazing aan en zei toen een beetje smalend: „Weet je, Yrrah... vroeger deden schilders alles zelf, ze maakten ook nog eens hun eigen verf, besef je dat wel?”

Op de een of andere manier was dit typerend voor Doeve, de alleskunner.

Wie was Eppo Doeve? Er waren er twee. De tekenaar en de Lebemann, die na gedane arbeid plezier ging maken. Maar hij was toch vooral in hart en nieren een tekenaar. Eppo Doeve WAS zijn werk. Ik geloof dat hij nooit aan zichzelf is toegekomen.