Opinie

Renske Alleen eten

Ik heb het één keer gedaan, geheel vanuit de overtuiging dat het ‘iets was wat ik een keer moest proberen’, zoals je ook denkt dat je een keer coke moet gebruiken, parachute moet springen of diarree moet krijgen op ieder continent: in mijn eentje naar een restaurant. Zodra je alleen aan een tafeltje plaatsneemt, hoop je iets uit te stralen als ‘zelfverzekerd’, ‘sterk’, ‘autonoom’ en ‘goh, dat ze daar tijd voor kan vinden, zo tussen haar drukke schema als topjuriste voor een multinational in’.

Uiteraard voelt het niet zo. Uiteraard beeld je je in meewarige blikken te zien en denk je aan het verhaal dat de mensen om je heen over je verzinnen („en nadat zij hem anderhalf jaar trouw had opgezocht in de gevangenis, terwijl hij niet eens echt berouw toonde voor het feit dat hij al jarenlang illegale capibara-gevechten organiseerde, laat hij haar op zijn eerste verlofavond gewoon zitten”). Daarbij was het eten zelf ook wat ongemakkelijk. Het voelde nog het meest alsof ik een toneelstukje opvoerde, iets als ‘Ik eet gewoon ontspannen een maaltijd – een tragikomische eenakter voor één acteur’. Wat de situatie ook niet bepaald hielp, was dat aan het tafeltje voor mij een man óók in zijn eentje at – alleen zat hij aan de andere kant van de tafel, zodat we na elke hap opkeken en elkaar in de ogen staarden. Op een andere plek gaan zitten voelde als een statement, zodat we elkaar een avond lang over twee lege stoelen heen aan bleven kijken, alsof het een soort stilzwijgend soepslurpduel was. Ik verliet het restaurant met het idee: wat is alleen zijn toch vermoeiend.

Het komende weekend is er één restaurant dat zich juist louter richt op de specifieke groep van de alleeneters: Eenmaal, het eerste eenpersoonsrestaurant ter wereld. Ontwerper Marina van Goor bedacht het restaurant. Volgens haar zegt niemand graag dat hij of zij een zaterdagavond alleen op de bank heeft doorgebracht, maar is alleen zijn wel een onderdeel van het leven – iets waar je gewoon voor uit kan komen. De tafels in het restaurant zijn allemaal eenpersoons en staan kriskras door elkaar – geen ongemakkelijke staarwedstrijden dus. Er zal muziek zijn en gasten mogen zelf weten hoe ze het viergangenmenu doorbrengen – met een boek, hun telefoon of juist met gewoon naar buiten kijken. Het restaurant is nu een tijdelijke pop-up store, maar ik hoop dat het er blijvend komt. Het lijkt me de uitgelezen kans voor een nieuwe poging, het ultieme experiment: een avond lang slechts jezelf als gezelschap, geen whatsapp, geen DNA Onbekend op de televisie, maar enkel het eten, de ruimte en de subtiele eetgeluiden van andere alleengangers om je heen. En dan rustig blijven. Wérkelijk op een ontspannen manier alleen in een restaurant eten – dat moet je toch een keer geprobeerd hebben.