muziek

Welluidende koormuziek

klassiek James MacMillan: Magnificat

De Radio Kamer Filharmonie speelt deze zomer haar laatste concerten. Niet alleen op de podia, ook in het cd-aanbod zal het wegbezuinigde orkest gemist worden. Onlangs verscheen Magnificat, het tweede deel in de ‘MacMillan-series’ met werk van de Schotse componist James MacMillan, sinds 2010 als vaste gastdirigent aan de RKF verbonden. Het valt te betreuren dat het bij deze twee delen zal blijven, want net als zijn voorganger, Veni, Veni, Emmanuel (2012), is Magnificat een puike cd.

De katholieke MacMillan schrijft welluidende koormuziek met een scherp randje, overtuigend gezongen door het Groot Omroepkoor. In het titelstuk Magnificat (1999) vindt een gestadig opgebouwde spanning haar ontlading in de afwisseling van fluisterzachte zinnen en schellende dissonanten. Het antifoon O (2008) voor hoge stemmen, trompet en strijkers is een stralende jubelzang met weemoedige tic.

Te midden van de koorstukken is het energieke orkestwerk Tryst (1989) een hoogtepunt, met aanstekelijke thema’s en kleurrijke instrumentatie. Halverwege roept een simpel koraaltje de uitbundigheid verrassend een halt toe, eventjes maar, om pas terug te keren aan het breekbare einde.