Incestueuze geur in Londense film noir

I, Anna. Regie: Barnaby Southcombe. Met: Charlotte Rampling, Gabriel Byrne. In: 11 bioscopen.**

Interessant: je eigen moeder regisseren in een pijpscène. Maar ook een verhaal dat de incestueuze geur versterkt die rond I, Anna hangt. Had actrice Charlotte Rampling, voortreffelijk als altijd, haar naam aan deze film verbonden als de regisseur niet haar eigen zoon was? Twijfelachtig, want tv-regisseur Southcombe betoont zich in I, Anna geen majeur talent. Alles is te dik aangezet in deze neo-film noir over een getroebleerde dame die wordt verdacht van moord en een verliefde inspecteur die haar volgt in het datingcircuit. Het decor is een Londen van benauwende wolkpartijen, brutalistisch beton en lage plafonds; bevreesd dat de sfeer zo nog niet somber en vervreemdend genoeg is, voegt Southcombe daar een ziek groenig kleurenpalet en industriële ambient aan toe, plus een camera die continu in en uit focus zoomt als hij niet door beslagen ramen filmt. Andere kunstgrepen, zoals de fragmentarische flashbackmontage, suggereren meer diepgang dan het script feitelijk bevat. Kortom: een regisseur die wil bewijzen dat hij meer kan dan televisie, maar door een fixatie met stijl alle lucht uit zijn film wringt. Had nou gewoon maar vertrouwd op je moeder.