Opinie

Do you speak Touriste?

‘Wat is Frankrijk toch prachtig”, zeggen mensen tegen elkaar, „echt jammer dat er zo veel Fransen wonen.” De Fransen verbroederen: er is geen volk dat zo veel gedeelde afkeer opwekt, voornamelijk bij de toeristen die het land graag bezoeken. Met name Parijs is berucht: wie kent niet de zweetaanval wanneer je in je beste, haperende Frans een broodje probeert te bestellen bij een ober die je ondertussen aankijkt alsof hij denkt ‘Haar hoofd hang ik ergens boven mijn schouw… en dan gebruik ik de torso van haar vriendje als vloerkleedje, zijn complexie past precíes in het kleurenschema’.

Parijs weet dat ze een onbeschoft imago heeft en om daar iets aan te veranderen delen lokale touroperators nu een handleiding uit: Do you speak Touriste? Het is een boekje dat taxichauffeurs, obers en verkopers in de toeristische gebieden een beetje toerisme-etiquette probeert bij te brengen: zo zouden Engelsen het liefst met hun voornaam worden aangesproken, schudden Italianen iemand graag de hand en willen Amerikanen altijd weten hoeveel iets precies kost. En elke toerist wordt vrolijk als ie begroet wordt in zijn eigen taal – iets wat gladde straatverkopers en prostituees eigenlijk altijd al wisten.

Veel hoofdsteden staan te boek als onbeschoft. Ook Amsterdam en New York worden vaak genoemd door toeristen, die zich worstelend met een uitvouwbare kaart, enorme camera en pakje blarenpleisters totaal niet geholpen voelen door de locals. Arrogant, noemen ze hen. Grootstedelijke snobs die neerkijken op de onnozele toeristen, op dat stelletje provincialen dat alleen maar in de weg staat wanneer zij op hun racefiets erlangs willen om nog even voor het werk een frappuccino te kunnen scoren.

Het grappige is: deze steden worden veelal bevolkt door mensen die óók ooit een niet-local waren. Door mensen die uit de provincie kwamen, uit kleinere steden of uit een ander land. Allemaal waren ze ontvankelijk voor de aantrekkingskracht van de grote stad. Ze waren op zoek naar hectiek en diversiteit, hadden uitgekiende carrièreplannen of hadden geen zin meer om de hele tijd de enige voetfetisjist in het dorp te zijn. Misschien komt daar wel die hooghartige houding vandaan: bekeerlingen zijn immers het meest fanatiek. Zij hebben bewust gekozen voor de stad en vereenzelvigen zich er daardoor nog meer mee. Als zij naar de schaapachtige toeristen kijken, denken ze: daar hoor ik niet meer bij, ik ben nu een echte Parisien/Amsterdammer/New Yorker, ik heb hier een huis, ik weet alles te vinden, ik ken een fantastisch obscuur Koreaans eethuisje, ik ben nu op weg naar een voetfetisjdate dus vraag me niet waar de Eiffeltoren is want IK HEB GEEN TIJD VOOR DEZE SHIT. Maar goed, dit is ook maar een theorie. In praktijk blijven Parijzenaars gewoon connards.