En morgen komt een van mijn dromen uit

De uit Oekraïne afkomstige Tatiana Chevtchouk organiseert deze zaterdag Klassiek op het Amstelveld, door en voor kinderen. Haar voornaamste zorg deze week: blijft het droog? „We struinen alle websites af, op zoek naar die ene die ons goed weer voorspelt.”

Tatiana Chevtchouk op het Amstelveld.
Tatiana Chevtchouk op het Amstelveld. Foto’s Maurice Boyer

Zondag 16 juni

De laatste week voor het festival, we kunnen nog niet achterover leunen, er moet nog zoveel gebeuren. Het programmaboekje moet morgenvroeg voor 10 uur in de ochtend bij de drukker liggen en we zijn nog lang niet klaar. Kan dit logo er nu in of niet, is de sponsoring toegezegd? De vormgever zit klaar naast de telefoon om de laatste wijzigingen snel door te voeren. Zijn alle namen goed gespeld?

Dit weekend organiseer ik mijn eerste echte openluchtfestival met klassieke muziek, voor en door kinderen. Met topartiesten als het Amsterdams Opera Koor, het Nieuw Amsterdams Kinderkoor en meesterpianist Daniël Wayenberg. Hij neemt de mezzosopraan Yana Boukoff mee als gast. Op speciaal verzoek van mijn man zingt ze O Mio Babbino Caro. Ik ben zo blij en trots dat deze mensen willen meewerken.

We moeten de aanmeldingen voor het open podium sluiten: vanuit het hele land melden steeds meer kinderen zich aan. We hebben nu 46 kinderen die in totaal drie uur lang klassieke muziek gaan spelen. Kinderen die hun eerste vioolles net achter de rug hebben treden op na kinderen die al jarenlang op hoog niveau spelen. En natuurlijk, zoals ook de hele vorige week, alle websites afstruinen op zoek naar die ene website die ons goed weer voorspelt!

Maandag

Nu is het echt paniek! De drukker geeft aan dat er iets niet goed is met de foto’s. Maar de deurbel gaat: de mensen van het geluid en de videoregistratie komen het programma doornemen. De productie is niet eenvoudig, we springen van een harp naar een vleugel en van een gitaar naar een strijkkwartet. En iedereen moet een microfoon op de juiste plaats, met het juiste licht, op de juiste tijd. We merken dat we nu ook het vakjargon gaan begrijpen: een ‘prak’ (een verhoging waar de camera op staat) is voor ons niets bijzonders meer, natuurlijk moeten er geen zijleuningen aan de stoelen van de violisten, ‘inktdekking’ heeft voor ons geen geheimen meer.

Ik ga in gesprek met de geluidsmensen en mijn vriendin en steun en toeverlaat in dit project, Marcha Thiagarajah, kijkt nog een keer naar de weersvoorspellingen. O jee, moeten we dan toch regenponcho’s bestellen, dit past niet meer in de begroting. Zouden mensen zelf een paraplu meenemen?

We horen boven de geluiden van Chopin; mijn jongste dochter Juliette-Constance oefent voor haar optreden met Daniël Wayenberg. Hier doen we het allemaal voor, kinderen met muzikaal talent de kans geven om te stralen op een groot podium.

Er komt een e-mailtje binnen met een leuke verrassing: een lid van het Amsterdams Opera Koor blijkt familie te zijn van de eerste pianoleraar van Daniël Wayenberg. Zij zingt tijdens de afsluiting en vraagt of ze haar fotoalbum met nostalgische foto’s van de kleine Daniel aan de piano aan de meester mag laten zien. Maar natuurlijk, dat zal hij fantastisch vinden.

Dinsdag

Het hoogtepunt van de dag is ik dat ik vandaag een bijzondere jurk mag uitkiezen bij couturier Edwin Oudshoorn. Ik zag al creaties van hem bij TEDxAmsterdamWomen, waar ik een van de sprekers was. Toen was ik al onder de indruk. Fantastisch dat ik op het festival nu iets van hem mag dragen. Hij staat buiten zijn atelier op mij te wachten. Eenmaal binnen kom ik in een sprookjeswereld terecht: bloemetjes, vlindertjes, mooie kleuren, prachtige stoffen. Met twee prachtige creaties sta ik een tijdje later weer buiten. Oh, wat ben ik gelukkig.

Het weer baart ons nog steeds zorgen. Met de jurken onder mijn arm ga ik langs bij de gemeente om te kijken of er nog een vergunning mogelijk is om het hele Amstelveld te overkappen. De ambtenaar wil héél graag helpen, maar het blijkt te kort dag om dit bij instanties zoals de brandweer te melden. Ik besluit om dan maar duizend wegwerpponcho’s in te kopen, om gratis uit te delen. Telefoon: de mensen van de EHBO zeggen toe. Ze komen helemaal uit Drenthe.

Woensdag

Leerlingen, leerlingen, leerlingen… Naast de organisatie van het festival gaat het dagelijkse werk gewoon door. Gelukkig word ik ook geïnspireerd door deze kinderen.

Daarna vergadering met de vrijwilligers, de laatste voor het festival. Lekker weer, dus buiten voor het huis op het Amstelveld.

Ik bedenk me ineens dat ik nog iets moet regelen. Onze mezzosopraan Yana Boukoff zit nog in Parijs en wij hebben nog niet overlegd in welke toonsoort het orkest O Mio Babbino Caro moet spelen. Onthouden dat ik morgen contact met haar opneem om dit af te stemmen.

Het is al middernacht, maar ik kan niet slapen. Ik vul met een mooie stift alvast de deelnamecertificaten in voor de artiesten van het Open Podium. Wat zal het spannend zijn voor die kinderen om waarschijnlijk voor het eerst voor publiek op te treden. En dan nog wel op zo’n groot podium met versterkt geluid. Ik hoop dat er veel mensen naar dit voorprogramma komen kijken om deze dappere muzikantjes te steunen.

Donderdag

Vandaag is het een komen en gaan van leveranciers. Zes dozen programmaboekjes. Toch even snel kijken. Ze zien er geweldig uit! Ik ben opnieuw heel blij met de frisse en optimistische stijl van de ontwerper. Maar vandaag is er nog iets anders belangrijks aan de hand. Mijn oudste dochter Oxana studeert af aan de dansacademie van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Vanavond is de laatste dansvoorstelling. Voor haar is dat het hoogtepunt van dit moment, de emotionele afsluiting van vier jaar intensieve studie. Als ik haar zie dansen schiet er door mij heen hoe ze gegroeid is, in dans maar ook emotioneel. Hier staat een prachtige sterke vrouw, een meester in haar kunst.

Ik ben zo trots.

Bij thuiskomst is er nog een erg mooi bericht uit onverwachte hoek. Wij hebben een belangrijke nieuwe sponsor: het Amsterdamse KattenKabinet van Bob Meijer. Mooi om te zien dat er veel mensen een warm hart hebben voor klassieke muziek!

Vrijdag

Ik ben vroeg wakker, zoals de laatste tijd wel vaker. Zouden alle kinderen die morgen gaan optreden nu ook al wakker liggen? Ik denk terug aan mijn eigen jeugd, zo anders dan die van de kinderen in Nederland. Tot mijn zestiende had ik geen vleugel gezien, geen andere kinderen horen spelen, geen toegang tot klassieke concerten. Ik bezocht geen musea, geen theater, geen muziekscholen. Maar toch was ik weg van muziek. En dromen kon ik wel. En morgen komt een van die dromen uit. Niet in Rusland, maar wel in Nederland. Ik hoor buiten de geluiden van een vrachtauto. Daar is het podium.