Forse kritiek Halsema op werkwijze hulporganisaties

Hulporganisaties werken te weinig samen, zijn te veel met zichzelf bezig en concentreren zich vooral op “zichtbare hulp die makkelijk te fotograferen is”. Dat betoogt oud-politica Femke Halsema, nu voorzitter van Stichting Vluchteling, vandaag in de Van Heuven Goedhart-lezing in Den Haag.

Een Syrisch meisje dat met haar familie op de vlucht sloeg voor de gevechten in de stad Qusayr.
Een Syrisch meisje dat met haar familie op de vlucht sloeg voor de gevechten in de stad Qusayr. Foto AFP / Joseph Eid

Hulporganisaties werken te weinig samen, zijn te veel met zichzelf bezig en concentreren zich vooral op “zichtbare hulp die makkelijk te fotograferen is”. Dat betoogt oud-politica Femke Halsema, nu voorzitter van Stichting Vluchteling, vandaag in de Van Heuven Goedhart-lezing in Den Haag. De Volkskrant publiceerde vanochtend al delen van de lezing.

Door te eenzijdige aandacht voor zichtbare slachtoffers blijft de hulp aan grote groepen achterwege, aldus Halsema, die onlangs een reis maakte langs vluchtelingenkampen in onder meer Syrië, Irak en Turkije. Hulporganisaties zijn het “eigenbelang” onbedoeld belangrijker gaan vinden dan “hulp aan mensen die opgejaagd” zijn, aldus Halsema.

Halsema ook kritisch op SHO

Ook is de oud-leider van GroenLinks kritisch over de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO). “Bij een grote crisis wordt het geld weliswaar gezamenlijk ingezameld, maar nadat het naar rato van de grootte van de aangesloten organisaties is verdeeld, gaat ieder zijns weegs”, zegt Halsema daarover. Overleg over de manier waarop het ingezamelde geld het best kan worden gebruikt, vindt nauwelijks plaats en overleg daarover ‘wordt evenmin op prijs gesteld’.

Halsema zegt met haar kritiek te proberen een “open, kritische discussie” in de hulpsector te voeren “over de effectiviteit van de hulp”. De SHO en het Rode Kruis zeggen zich in de Volkskrant niet te herkennen in de kritiek. Directeur van het Rode Kruis Cees Breederveld:

“Duizenden Syrische vrijwilligers wagen dagelijks hun leven om hulp te bieden aan hen die dat het hardst nodig hebben, zowel in kampen als bij gastgezinnen thuis. Van eigenbelang is totaal geen sprake.”